JOHAN HADEKE verhalen en gedichten

Alles chronologisch

  • hoge ogen

    ik gooi mijn ogen hoog
    en dub en dobbel in de verste verte
    en terwijl ze vallen
    in razend tempo
    red ik mij
    door mijn blik te haken
    aan wat mij het naaste staat

    zo zie ik mezelf
    met eigen ogen
    door een ander

    en breng me tot mezelf

  • Alliterariteiten

    Het ware wolge waterweer
    is knetter kater keltiseer
    om nimmer navel novinant
    te branden boven Bestenband

    Doch alder arme avondrood
    zal slochter slijmen soverdood
    Met drachter dominante dijm
    te razen rover rampenrijm

  • Geen cadeautje.

    Nog een paar dagen en dan wordt hij vijf jaar. Hij zit in zijn Bob de Bouwer en Knuffel fase. Alles krijgt een verwijzing naar Bob of Knuffel.
    “Hoe was het vandaag op school?”
    “Het was heel erg Bob de Bouwerachtig en Knuffel was er niet eens bij.”
    Het valt te raden wat hij voor zijn verjaardag wil.
    “Ga je straks mee naar de winkel?”
    “Alleen als Bob de Bouwer het dak heeft dichtgespijkerd. Enne mag Knuffel ook mee?”
    Toch wil ik het zeker weten.
    “Wat wil je nu eigenlijk voor je verjaardag?”
    Hij kijkt zijn hoogzwangere -bijna uitgerekende- moeder aan.
    Zijn gezicht betrekt. Je ziet hem denken.
    Dan schreeuwt hij in paniek:
    “Ik wíl géén baby voor mijn verjaardag!”

    ‘Bijsluiter’ Bijna non-fictie

  • Drempelvrees.

    “Kijk daar komt het pontje!”
    De regen valt met bakken en de wind waait stevig. Het bootje blijft verbazingwekkend stabiel op het water liggen.
    “Papa! Ik heb gezeild!”, roept hij nog voor hij van boord is. De rolstoel wordt op de steiger getild.
    “Ik zeil al heel lang, maar zelfs ik vond het heftig. Zo schuin! Maar voor hem kon het niet schuin genoeg.”, zegt zijn juf.
    We zagen behoorlijk op tegen dit schoolkamp van twee dagen. Varen alleen al en dan die storm erbij. Overnachten op een eilandje. Gelukkig ging het goed.
    Om op te warmen duiken we het café aan de overkant in.
    “Help, help ik val!”, schreeuwt hij als ik de rolstoel voorzichtig over de drempel duw.

    ‘Bijsluiter’ Bijna non-fictie

  • Belastbare contacten.

    “Hoe is het met je keel? Je klinkt anders.”
    “Goed ma. De dokter heeft gezegd dat mijn oude stem nooit helemaal terugkomt.”
    De Moeder belt elke week minimaal drie keer. Ze heeft geen vaste dagen of uren waarop ze belt. Dat maakt haar interessant. Het kost me veel tijd, maar het levert ook meer op. Een goede intake is belangrijk én geloofwaardig overkomen.
    “Wanneer kom je weer eens langs meisje?”
    “Je weet dat ik het druk heb ma. Wacht, even mijn andere telefoon aannemen.”
    Terwijl ik soepel overga op de tweede inkomende lijn bedenk ik dat de rekeningen er weer uit moeten.
    Het blijkt een gat in de markt:
    “Belbegeleidingsdienst Dochterszaken:
    Wij spreken uw moeder alsof u het zelf bent.”