JOHAN HADEKE verhalen en gedichten

Alles chronologisch

  • Hartzeer

    langs de weg staan gebouwen
    alsof ze er altijd al stonden
    eerst de brug toen die weg
    die ik vroeger fietste

    terwijl ik kijk probeer ik
    hier mijn achterland te vinden
    toen alles openlag
    bruggen nieuw geslagen

    ik ben op weg naar het huis
    waar mijn moeder is
    net liep ik nog door deuren
    van een ziekenhuis dat tekenen
    van verval in zich draagt
    niets blijft voor eeuwig
    op weg ben ik naar het huis
    waar mijn moeder is

    mijn vader heeft nu slechts zicht
    op bomen en parkeergarage
    terwijl hij achterblijft
    die weg, die gebouwen

    hoe kan de wind hier spelen
    geen zicht meer op de horizon
    zo dringt dit beeld zich op:
    de tijd slibt álles dicht

  • De Slufter op Hemelsvaartdag (vogelperspectief)

    vandaag ging ik naar mensen kijken
    de zon scheen het leek een mooie dag
    ik zag ze krioelen voorbij de bordjes
    vandaag ging ik naar mensen kijken
    verstoorden rust- en broedgebied
    geen hond liep nog aan de lijn
    vandaag ging ik naar mensen kijken
    de zon scheen het leek een mooie dag

  • Pijnloos open tijd

    ik huppelend op de stoep op weg
    naar de kleuterschool alleen
    en langs de grote straat
    waar nauwelijks auto’s reden

    met blote voeten in sandalen
    tenen onbeschermd en daar
    de scherf die mij openhaalde
    al voelde ik niets ik zag het bloed

    de juf die mij verzorgde, troostte
    tranen van de schrik en nog wat extra
    snikken zodat ik even langer zitten
    blijven kon veilig tegen haar

    ik draag allang geen open schoenen meer
    het verkeer raast hier af en aan
    dagelijks voel ik nu de scherven
    in mijn opgesloten voeten, lijf

    toch voel ik soms een vlaag
    van juffrouws warme schoot

  • Onder controle

    ‘Ik sla je helemaal in elkaar!’ schreeuwt hij.
    ‘Daar zou ik niet op rekenen’, zeg ik.
    ‘Kom maar op!’ antwoordt hij.
    We hebben de spelcomputer weer eens in gebruik. Om de paar maanden wordt deze een paar dagen intensief gebruikt, daarna moeten we hem weer een poosje opbergen.
    We hebben gekozen voor boksen. Op het TV-scherm en vanuit de speakers wordt afgeteld:
    ‘Three, two, one, fight.’
    Hij stuitert van plezier bijna uit zijn rolstoel. Zijn armen zwaaien ongecontroleerd wild in het rond. Hoe blijer hij is, hoe minder grip hij op zijn bewegingen heeft.
    ‘Kom op jij, ouwe!’
    Ik kan niet op tegen de snelheid van zijn slagen. Hoe ik mijn best ook doe, ik verlies keer op keer.

    ‘Bijsluiter’ Bijna non-fictie

  • Heldendaden

    vandaag voorkwam ik de wereld op een doordeweekse dag
    met gesloten gordijnen hoorde ik de lach
    beuken op de ramen maar ik gaf niet toe
    veilig onder dekens maakte ik gewag
    van ontijden en ik was moe zo moe

    ik snapte zomaar niets meer van wat mij overkwam
    mijn benen weigerden mijn gemoed sloeg lam
    bijna alle waarheid keelde in een brok
    gedachten stroomden en liepen zo snel stram
    als oude mannen met een stok een stok

    waarmee ik zeker wist hoe de hond te slaan
    want op angst en vrezen komt het aan
    ware helden worden hier pas echt gered
    als het beven onbevreesd wordt aangegaan
    zo dwong ik mijzelf uit bed ontzet

    gordijnen open licht naar binnen
    luide schreeuwen buiten zinnen
    en opnieuw beginnen
    opnieuw beginnen