JOHAN HADEKE verhalen en gedichten

Alles chronologisch

  • Tonen

    Bij de ingang van de dierentuin staat de fanfare in vol ornaat te spelen.
    ‘Juffrouw, hier zit ik!’ roept hij enthousiast heen en weer zwaaiend naar zijn leerkracht van vorig jaar.
    De dierentuin bestaat vijfenzestig jaar, de fanfare vijfentachtig jaar. De muzikanten mogen gratis naar binnen in ruil voor een optreden. De juf zwaait met een paar vingers naar hem, terwijl ze vrolijk doorspeelt.
    Verderop zit het opleidingsorkest, daarin speelt zijn twaalfjarige broer. We luisteren naar een nummer, daarna rijd ik hem naar achter.
    Tussen twee nummers in ziet hij zijn broer.
    ‘Hallo broer van mij! Kijk eens hierheen!’
    Alle orkestleden draaien zich lachend naar hem om. Op één na, die zwaait vluchtig en kijkt meteen weer naar de dirigent.

     

     

    Bijsluiter Bijna non-fictie

  • Groot hart

    ‘Weet jij waarom een hart zo belangrijk is?’
    Als hij op bed ligt probeer ik de dag kort met hem door te nemen. De ene keer lukt dat beter dan de andere keer.
    Vandaag is zijn opa geopereerd na een hartinfarct. Vier omleidingen zijn er geplaatst, de operatie is goed doorstaan.
    ‘Ja, hoor’, antwoordt hij met een wat ondeugende blik.
    Een week eerder heeft hij -terwijl de hartproblemen onderwerp van gesprek waren- met dezelfde blik in het ziekenhuis nog aan opa gevraagd:
    ‘Zeg euh, waarom zijn de bananen eigenlijk krom opa?’
    Ik ben benieuwd naar wat hij gaat antwoorden op mijn vraag.
    ‘Zonder hart kan je niet verliefd worden’, zegt hij op samenzweerderige toon.
    Hem hoef ik niets meer uit te leggen.

     

     

    Bijsluiter Bijna non-fictie

  • Wind richten

    een goede wind moet ruisen
    naar beloften, verre oorden
    in een zwoele lentebries

    naar tropisch regenwoud of
    de gesel van saharazand
    bij een zomerwoedestorm

    de fluistering van verhalen
    hoorbaar leven lang verleden
    verstromend met wat is

    naar conflicten in de herfst
    als alles wordt ontworteld
    en later weer gehecht

    en in de winterstilte als
    ikzelf de lucht op gang breng
    met het warme zeggen

    het noemen van je naam
    zodat een mens ver weg
    jouw bestaan zal weten

     

     

     

    (Inspiratie kwam op gang door deze wedstrijd: Gedichtenwedstrijd Ongehoord. Ik heb niet ingestuurd, maar wie weet brengt het de lezer op een mooi gedicht om in te sturen gedicht.)

  • Gekleurd wit

    Op de schrijverssite ‘boekvoorhaar’ wordt maandelijks een thema voorgesteld. Zo’n thema’s was: dicht over een kleur. Het werd een Bijna non-fictie gedicht.

    Gekleurd wit

    hier dreigt een kind -pasgeboren-
    te sterven in het verwarmde bed
    en naast hem en daarnaast
    de dood leeft op monitoren
    in monotoon gepiep

    hij sluipt tussen witte jassen
    langs de witte wanden
    in spuiten of door slangen
    en lacht de fluisterartsen
    uitdagend in het gezicht

    zijn stem buldert geluidsloos
    voor de goede verstaander
    terwijl ik mijn ogen richt
    op wat mijn kind is kleuren
    mijn angsten al mijn gedachten

    wit

    en elke seconde klopt een adem
    een hartslag een ogenblik
    langzaam maar trefzeker
    de hoop mijn hoofd in op
    een lang en kleurvol leven

     

     

    Bijsluiter Bijna non-fictie

  • Portret in chlorofyl

    met ogen gesloten liggend
    roerloos
    en aangenaam zoemt het groen
    rond mijn hoofd
    geur en geluid op elkaar afgestemd
    in dezelfde kleur
    buiten ben ik
    westen, oosten, noord en zuid
    boven of onder
    er is geen richting
    alleen het groen
    de rust
    en ik
    gelukkig
    groen

    (voor iedereen, maar een klein beetje meer voor bosmens C.B. Ontmoet haar onder andere hier: Dagdingen.)