Om twee uur precies hoort hij de brievenbus klepperen. De voordeur mijdt hij nu al zeker drie weken. Hij leeft uit de diepvries die in de bijkeuken staat, van zijn ruime voorraad wijn en in de herinneringen die voor hem realistischer aanvoelen dan het heden. De bank is sinds kort ook zijn bed. Vandaag gaat hij dood.
De kaarsen branden.
‘Wil je nog wat wijn?’
Haar ogen hebben nog geen bril nodig en kijken hem verliefd aan. Hij voelt de kriebels in zijn buik, wijn krijgt hij wel naar binnen. Eten zal hem niet lukken, ook al heeft ze zijn lievelingseten gekookt.
‘Ja’, zegt hij, ‘Ja, ik wil.’
Ook nu kijken dezelfde ogen hem aan. De ogen van voorspoed. Ze is net achttien, hij eenentwintig en sinds hij haar kent hoeft hij maar naar haar te kijken om zich beschermd te weten tegen alle mogelijke rampspoed.
‘Geen kinderen?’
‘Nee, de dokter was duidelijk. We hebben elkaar, dat zal genoeg zijn.’
Hij gelooft haar meteen en zoals altijd heeft ze gelijk. Ze hebben elkaar en het huis.
‘Hier ga ik nooit meer weg, als dat maar duidelijk is.’
‘Ik zag de boodschap al voordat jij haar woorden gaf, lief.’
‘Kom sluit de gordijnen maar.’
Uiteindelijk zijn zij het laatst overgebleven van de bewoners die er woonden toen zij het huis betrokken. De meesten zijn vertrokken naar de nieuwbouwwijken. Buren kwamen eerst onaangekondigd via de achterdeur, daarna -toen de schuttingen geplaatst werden- via de voordeur en de laatste jaren bijna helemaal niet meer. Het zijn doorgangshuizen geworden, waar stelletjes of gezinnen wonen als tijdsoverbrugging van een verkochte naar een nieuw aangeschafte woning.
‘Let er maar niet op. Geluk hangt niet van de buren af.’
Hij kan er moeilijk aan wennen, maar ook nu haalt zij er de scherpe randen van af.
‘Welk boek lees je?’
Ze zit in haar stoel vlak bij het raam, het licht schijnt over haar schouder en reflecteert in haar leesbril. Het zijn de tekenen van ouderdom.
‘Hij staat je goed’, zei ze lachend toen hij als eerste van hun twee een leesbril had gekocht. Hij had zich er voor geschaamd, maar wist dat hij hem nodig had. Zij volgde vrij snel.
Haar ogen zijn gesloten.
‘Ik leg je bril op het tafeltje’, fluistert hij.
Haar gezicht is bleek en vertoont vlekken. Ze is haar hele leven slank geweest, vet heeft nauwelijks kans gekregen om zich in haar lijf op te hopen.
De thermostaat van de centrale verwarming staat behaaglijk hoog. De bakjes die aan de radiatoren hangen om de luchtvochtigheid op peil te houden, staan al jaren droog.
Er wordt op de voordeur gebonsd. Na enkele minuten wordt de deur ingetrapt, vaag hoort hij hoe de stapel kranten en post ruw opzij geduwd worden.
Ze lijkt te ontwaken. Merkwaardig rustig staat zij op, zonder haar lichaam mee te nemen. Haar blik laat zijn ogen niet los, hij voelt de onverbrekelijke band met haar.
‘Kom, het is tijd om te gaan.’
‘Zeker weten?’
‘Ja, kom maar.’
Hij volgt haar in alles.
Terwijl ze het huis verlaten hoort hij achter zich twee mensen tegen elkaar praten.
‘Een natuurlijke dood lijkt me. Niet gelijktijdig, hij is nog warm en de vrouw is al aan het mummificeren.’
