mijn hart slaat met een kleine ruis
alleen te horen door een arts
met goede oren en een stethoscoop
al jaren hoeft geen dokter meer
naar mijn hart te luisteren
er is geen reden voor paniek
want als ik om mij heen kijk
weet ik wat ik altijd wist
hier geen paukenstokken enkel brushes
een goed hart hoort te ruisen
vanaf mijn vaders schoot kon ik al sturen
het plein was toen nog autoluw
we trapten tegen een voetbal aan
noemden het buskruit
ik weet niet meer waarom
we renden weg om te verstoppen
gingen tegen alle regels in
toch bij ons huis naar binnen
vergaten de bal de zoeker
speelden met de playmobil
het sturen heb ik langzaamaan verbeterd
het remmen en versnellen
waarom het buskruit heette
heb ik nooit meer achterhaald
regels overtreed ik weinig
namen weet ik niet meer bij gezichten
van de jongens met wie ik speelde
en de meisjes waar ik bloosde
buskruit of was het blikspuit
steeds meer gaten rafelranden
gevuld met nieuwe reisgenoten
‘Goede reis!’ roepen we de visite na.
‘Rij voorzichtig!’ hoor ik van drie huizen verderop.
‘Hallo buurman, gefeliciteerd,’ zeg ik.
‘Dankjewel, kom nog even een biertje pakken.’
Waarom niet. Wij hadden ook een feestje, de kinderen liggen op bed en slapen als een roos.
‘Eerst de pomp aansluiten en dan komen we,’ besluit mijn vriendin.
Bij de buurman is het nog gezellig druk. Anderhalf uur is snel voorbij. Vlug ga ik naar huis, omdat de pomp wel klaar zal zijn.
Inderdaad.
‘Papa! Is daar iemand! Hallo!’
Hij is wakker geworden en totaal in paniek.
Meteen heb ik spijt van onze keuze.
Ook de nachten daarna blijft hij roepen, om – als ik binnenkom – te zeggen:
‘Ben ik echt niet Home Alone?’
in de klamboe die de prinsessenkamer
een hemelbedje geeft
zitten gaten
net als in het douchegordijn
de krant leest men het best aan tafel
waar geen korrel eten
meer mag staan
of half gevulde glazen
houd alle vingers en ook tenen doodstil
kriebel nergens aan
belangrijker
spreek geen kwaad woord
want de kinderen spelen jury
hun moeder rechter
ik aanklager
zal de zaak verliezen
wat rest is de kater
je koude voeten branden
in de holten van mijn knieën
een hartstocht die ik even
duid voor lust maar snel
weer op waarheid schat
kinderen slapen
de wijzers wijzen
naar een tijd waarop we vroeger
de stad ingingen
en de nacht nog jong was
kletsen drinken lallen
vrienden zien die nu nog slechts
schimmen uit een tijdperk zijn
dansend op muziek door
kinderliedjes uit dit huis verbannen
en wij hier liggend moe
mijn rug naar jou jouw blik
gesloten op mij gericht
hier is geen plek voor kilte
wel voor koude voeten in de nacht
Dit gedicht haalde de top 1000 (van ca. 10.000 inzendingen) van de Turing Gedichtenwedstrijd 2013/2014 en kreeg het volgende commentaar mee:
‘Zeer herkenbaar teder gedicht waarin zowel de melancholie naar de vroegere, ongebonden wilde tijd doorklinkt, als het besef van het hedendaags gedeeld oudergeluk. Heerlijke beelden, zonder ook maar enig opgeschroefd taal- of beeldgebruik. Integendeel, de beelden en woordcombinaties liggen dicht bij elkaar, lepeltje lepeltje zeg maar.’
Daar ben ik blij mee, maar de verbeterpunten zal ik zelf moeten blijven zoeken.
