Alles chronologisch

Toen Albert zeven jaar oud was, had zijn vader de schouderriem van de driepuntsgordel achter zijn rug om geleid, zodat hij alleen met de heupriem op de passagiersstoel zat. De klap op het dashboardkastje had de herinnering aan het ongeluk weggewist en zijn zicht op de wereld voorgoed veranderd. Zijn moeder had hem en zijn vader jaren daarvoor al verlaten.
Albert groeide op met een beperking en zijn vader leefde verder met een schuldgevoel. Op dat schuldgevoel en het litteken bij zijn linkeroog na, leek hij op zijn vader. Ze hadden beide een lichtgetinte huid, donker haar, een gespierd lijf door intensief zwemmen, een gevoeligheid voor verslavingen en een goed stel hersenen.
Albert’s vader had zich lang geleden al weten te ontwikkelen tot chirurg en hield zijn nachtmerries in bedwang met pillen en poedertjes uit de ziekenhuisapotheek. Albert maakte gebruik van zijn al vroeg verworven zelfstandigheid en zijn uiterlijk. Ook wist hij zijn beperking in te zetten om zoveel mogelijk meisjes in zijn bed te krijgen. Toen hij negentien jaar was had hij op de wand achter het bed in het tuinhuisje, dat omgebouwd was tot zijn residentie, al meer dan tweehonderd veroveringen afgeturfd. Zijn vader financierde zijn grillen en vroeg zelden waar hij het geld voor gebruikte. Alleen een auto behoorde niet tot de mogelijkheden. Daarvoor was zijn zicht te zeer verwoest.

‘Albert, ik heb met Harmsen van de experimentele chirurgie gesproken. Er zijn nieuwe ontwikkelingen op het gebied van de oogheelkunde.’
‘Kan je me het zout even geven?’ antwoordde Albert.
‘Albert, luister nou. Dit is echt interessant,’ vervolgde zijn vader terwijl hij het zout aangaf.
‘Luister, ik hoef jullie proefkonijn niet te zijn. Bij de vorige ingreep heb ik mijn oog helemaal verloren. Laat me nu maar lekker eten.’
‘Hiermee zou je kunnen beginnen met autorijden.’
Even stopte het malen van de kaken en met volle mond zei Albert:
‘Autorijden zei je? Vertel me meer, maar weet wel dat je aanstuurt op een Porsche.’
‘Het is nog experimenteel, maar in China boeken ze er al goede resultaten mee. China gaat wat makkelijker om met het uitvoeren van proeven op mensen.’
‘To the point pa!’
‘Goed. Ze hebben een oog ontwikkeld dat elektrische impulsen omzet naar beeld.’
‘En dan gaan ze zeker allemaal draden leggen in mijn hoofd!’
‘Nee Albert. Het is vrijwel draadloos. Het oog is een zender en er wordt een kleine ontvanger in de hersenen geplaatst.’

Vader en zoon spraken sinds lange tijd weer serieus met elkaar. De gesprekken werden voortgezet met experimenteel chirurg Harmsen, die een kans zag om zichzelf voorgoed op de kaart te zetten.

‘De operatie is geslaagd,’ hoorde Albert in de uitslaapkamer.
Hij was nog versuft, maar dat was hem bijgebleven. Hij moest leren kijken. De vlekken die hij in het begin zag, moest hij afstemmen met het zicht van zijn andere oog, maar na verloop van tijd zag hij steeds scherper. De auto kwam er. Binnen twee jaar. Een Porsche. Daarmee breidde de turflijst achter zijn bed zich gestaag uit.

Bij het schoonmaken van zijn oog had hij een andere mogelijkheid ontdekt. In het zwembad bij de dameskleedhokjes zat hij in zijn zwembroek, met gesloten oog en één lege oogkas te genieten van wat hij zag. Een handdoek verborg zijn erectie. Die verslapte slechts wanneer hij eraan dacht dat zijn oog zou vallen en over de grond zou rollen.

Bij binnenkomst ziet hij het meteen. Het beest is in de acht dagen van zijn afwezigheid verder gegroeid. Vanaf de eettafel kijken felle ogen hem uitdagend aan. Een stap richting de tafel was ruim een week geleden nog voldoende geweest om de kat te verjagen. Nu moet hij met zijn linkerhand in het nekvel grijpen om de tafel weer vrij te maken. Gelukkig is hij links niet gehavend.
‘Nee!’ zegt hij bezwerend.
De kat schiet richting de vensterbank, om daar languit te gaan liggen.
‘Ik heb het een beetje opgegeven,’ zegt zijn vriendin, ‘er is geen beginnen meer aan.’
De korte autorit en het in- en uitstappen hebben hem meer vermoeid, dan hij had verwacht. Het voelt als thuiskomen na een vakantie. Alles is hetzelfde en toch moet het huis zich weer gaan vormen naar zijn aanwezigheid.
‘Koffie?’
‘Lekker,’ antwoordt hij.
Met stramme passen loopt hij naar de bank. Het zitten lukt. Met moeite. In pufjes blaast hij de steken weg. Hij kijkt om zich heen en stelt zich voor dat hij hier op bezoek is. De wandkast is volgestouwd met ongeordende stapeltjes boeken, post en tijdschriften, met allerhande spulletjes waaronder kinderspeeltjes. Een televisie trekt de aandacht naar het midden van de kast. Her en der staan bossen bloemen. Tulpen vooral, maar ook rozen en een groot gemengd boeket. De vloer verraadt nog meer kinderaanwezigheid.
‘Hier, de koffie. Ik moet even de was doen. Ga jij maar lekker genieten van je thuiskomst.’
Zo zit hij alleen. De kinderen zijn buitenshuis. Hij neemt een slok koffie.
De kat richt zich op, springt naar beneden en loopt over zijn voeten richting de tafel. De vacht strijkt langs zijn broek. Bij de tafel wordt een sprong voorbereid. De oren iets naar achter, de kop naar boven gericht, de heen en weer slaande staart en een kleine beweging achteruit.
‘Nee!’ zegt hij.
Even kruisen de blikken elkaar weer. De kop wendt zich schijnbaar ongeïnteresseerd af. In een soepele beweging wordt de waarschuwing genegeerd. Met moeite schuift hij zijn billen naar de rand van de bank.
‘Nee!’ herhaalt hij zichzelf.
Ook in het totale negeren vormt zich een herhaling. Voorzichtig zet hij één voet iets voor de andere en probeert alleen vanuit zijn benen op te staan. Een zwaard lijkt beurtelings in zijn schouder en in zijn ribbenkast te steken. Een steek erin, een kort moment van wrikken, zwaard eruit en dan de reeks opnieuw op de andere plek. Hij strijdt tegen pijn en principe. Toen de kat een half jaar geleden als kitten in huis werd toegestaan had hij het duidelijk gemaakt: niet op tafel, niet op het aanrecht en niet in de slaapkamer. De slaapkamer was meteen de eerste week al veroverd.
‘Nee!’
Meteen de greep in het nekvel, de zwaai en het loslaten. In een soepele beweging sprint de kat de deur door en de trap op.
Weer de bank, weer het zitten, weer het wegpuffen van de pijn.
Hij is moe. Suf ook. Door de pijnstillers en de gebeurtenissen. Zijn gedachten dwalen af naar het tijdstip waarop er gaten in zijn geheugen zijn geslagen.

‘Weet u waar u bent?’
Er hangen zeven gezichten boven hem, daarboven de regenwolken. Hij draait zijn hoofd naar rechts en ziet een bekend gebouw. Het lijkt alsof het gebouw danst in een zinderende lucht. Toch, in de winter zindert de lucht niet.
‘Ja, ik weet waar ik ben. Maar kunt u mij vertellen waarom ik hier ben? Dit is niet de weg naar mijn werk.’
‘Hoe voelt u zich?’
Het ergert hem dat hij geen antwoord op zijn vraag krijgt.
‘Pijn,’ antwoordt hij.
Dan een klein gat in zijn geheugen.
‘Ik ben arts. Ik wil er graag even bij. Het is verstandig als u meneer wat ruimte geeft.’

Weer een gat in zijn geheugen. Vage beelden van een agente, die hem vragen stelt. De rit in de ambulance. Pijn. De milde vloekwoorden en de excuses, die hij er meteen achteraan nodeloos in de ruimte slingert. De EHBO. De eerste foto’s. De plotselinge verandering in sfeer. De versnelde pas om hem heen.
‘Meneer, u heeft zoveel gebroken, dat u waarschijnlijk ook zoveel pijn heeft, dat we niet zeker weten of u alle verwondingen goed voelt.’
Zijn hoofd wordt stevig vastgehouden en hij krijgt een kraag om zijn nek.
‘We moeten u overleggen om een CT-scan te kunnen maken. Bent u claustrofobisch?’
Met hulp draait hij op zijn linkerzij. Een draagmat wordt onder hem geschoven.
‘Op drie. Eén, twee, drie.’
Pijn. Constante pijn, met een paar uitschieters, die in deze storm nauwelijks de felheid nog verder weten aan te jagen.
De scan. De uitslag. De telefoontjes in dronkenmanspraat. De rit in een bed naar het zetten van een ruggenprik. De prik zelf. De Medium Care. De andere afdelingen. De bezoekers. Het ontslag.
De herinneringen buitelen over elkaar heen. Soms chronologisch, meestal niet. De gaten, blijven gaten.

Een doffe plof brengt hem terug in de kamer. De kat zit op het aanrecht van de open keuken. Even overweegt hij om op te staan. Het draaien van zijn hoofd doet hem al zeer. Hij is te vaak in beweging geweest. Roepen lijkt hem op dit moment nutteloos. De kat keurt hem geen blik waardig.
Acht dagen, denkt hij, en zoveel gebeurd. Ik had dood kunnen zijn.
Vanuit de keuken hoort hij hoe de kat op hem afloopt. Hij springt op de bank en kruipt al spinnend op schoot. Opnieuw stelt hij zich voor hier op bezoek te zijn. Even alleen in de kamer, met een vreemde kat op schoot. Wachtend op de gastvrouw. Denken in de derde persoon enkelvoud, creëert een tijdelijke afstand van de situatie. Een welkome afstand.

Terwijl ik de kat aai, weet ik dat ik nog veel zal moeten heroveren.