Doorreis

vanaf mijn vaders schoot kon ik al sturen
het plein was toen nog autoluw
we trapten tegen een voetbal aan
noemden het buskruit
ik weet niet meer waarom

we renden weg om te verstoppen
gingen tegen alle regels in
toch bij ons huis naar binnen
vergaten de bal de zoeker
speelden met de playmobil

het sturen heb ik langzaamaan verbeterd
het remmen en versnellen
waarom het buskruit heette
heb ik nooit meer achterhaald
regels overtreed ik weinig

namen weet ik niet meer bij gezichten
van de jongens met wie ik speelde
en de meisjes waar ik bloosde
buskruit of was het blikspuit
steeds meer gaten rafelranden

gevuld met nieuwe reisgenoten