je koude voeten branden
in de holten van mijn knieën
een hartstocht die ik even
duid voor lust maar snel
weer op waarheid schat
kinderen slapen
de wijzers wijzen
naar een tijd waarop we vroeger
de stad ingingen
en de nacht nog jong was
kletsen drinken lallen
vrienden zien die nu nog slechts
schimmen uit een tijdperk zijn
dansend op muziek door
kinderliedjes uit dit huis verbannen
en wij hier liggend moe
mijn rug naar jou jouw blik
gesloten op mij gericht
hier is geen plek voor kilte
wel voor koude voeten in de nacht
Dit gedicht haalde de top 1000 (van ca. 10.000 inzendingen) van de Turing Gedichtenwedstrijd 2013/2014 en kreeg het volgende commentaar mee:
‘Zeer herkenbaar teder gedicht waarin zowel de melancholie naar de vroegere, ongebonden wilde tijd doorklinkt, als het besef van het hedendaags gedeeld oudergeluk. Heerlijke beelden, zonder ook maar enig opgeschroefd taal- of beeldgebruik. Integendeel, de beelden en woordcombinaties liggen dicht bij elkaar, lepeltje lepeltje zeg maar.’
Daar ben ik blij mee, maar de verbeterpunten zal ik zelf moeten blijven zoeken.
Geef een reactie