Zoutogen

Mijn dochter -5 jaar- zegt, terwijl
ze in haar pyjama tegen
mijn arm aanleunt, op de bank, vader en
kind, ik al aangekleed, maar nog niet
aan de ochtend toe, moe, wat slecht
geslapen, zegt zij onder de muziek
die zijzelf heeft uitgekozen
-filmmuziek met blazers op
een dromerige bijna romantische
wijs- zachtjes voor zich uit:
Ik krijg hier zoutogen van.
Tranen staan klaar om naar haar wangen
te rollen, zie ik, voel ik, weet ik.
Op de bank, de muziek, leunend,
zij en ik, we luisteren, we zwijgen.
Twee paar ogen vol met zout.