Gedichten

Amersfoort

Soms denk ik terug aan Amersfoort.
De naam kwam op een bord voorbij,
mijn rijtuig schoof er langzaam langs.
Het was een mooie dag in mei.

Het treinstel piepte. Ik keek op.
Er stapte niemand in of uit,
zelfs in de winkel was het stil.
En ‘Amersfoort’, schoof langs mijn ruit.

Ik zag verweerde oude balken,
en veel beton met spiegelramen.
Een wachthok zonder wachters,
op hen die nooit meer kwamen.

Een elektronisch fluitje klonk.
De trein kwam langzaamaan op gang,
de bossen gleden langs mijn raam.
De oorlog duurde één stop lang.

---

Adlestrop

Yes. I remember Adlestrop—
The name, because one afternoon
Of heat the express-train drew up there
Unwontedly. It was late June.

The steam hissed. Someone cleared his throat.
No one left and no one came
On the bare platform. What I saw
Was Adlestrop—only the name

And willows, willow-herb, and grass,
And meadowsweet, and haycocks dry,
No whit less still and lonely fair
Than the high cloudlets in the sky.

And for that minute a blackbird sang
Close by, and round him, mistier,
Farther and farther, all the birds
Of Oxfordshire and Gloucestershire.

(Edward Thomas)

---

Dit gedicht onstond naar aanleiding van de foto van Remko Schotsman van het station Amersfoort, die hij samen met het gedicht van Edward Thomas plaatste op social media.

Gedichten schrijven is zo moeilijk
niet, nu de regels breken en
de wereld niet te rijmen lijkt.
Nu steeds meer ogen stuk-
geschoten, wegkijken of verblind. Nu
steeds meer levens sterven voordat
ze ooit tot lezen komen, nog voordat
ze betekenis gegeven wordt.
Weggevaagd in onnadenkendheid
is gedichten schrijven niet.

Blijft

slechts die piepend rechte lijn.

(Naar P.N. van Eyck, De tuinman en de dood.)

Ik was als de dood
die zijn tuin aanharkte.
Olijfboom snoeide,
onkruid wiedde,
gras aan kant en
tegels vrij van
verdwaalde duiven-
veren.

Ik keek de bloesem uit
tot nieuwe vruchten.

Was ik als de dood
voorbereid
toen ik samen met
de eerste bomen

met de eerste
bommen viel.