Bijna non-fictie


  • Groot hart

    ‘Weet jij waarom een hart zo belangrijk is?’
    Als hij op bed ligt probeer ik de dag kort met hem door te nemen. De ene keer lukt dat beter dan de andere keer.
    Vandaag is zijn opa geopereerd na een hartinfarct. Vier omleidingen zijn er geplaatst, de operatie is goed doorstaan.
    ‘Ja, hoor’, antwoordt hij met een wat ondeugende blik.
    Een week eerder heeft hij -terwijl de hartproblemen onderwerp van gesprek waren- met dezelfde blik in het ziekenhuis nog aan opa gevraagd:
    ‘Zeg euh, waarom zijn de bananen eigenlijk krom opa?’
    Ik ben benieuwd naar wat hij gaat antwoorden op mijn vraag.
    ‘Zonder hart kan je niet verliefd worden’, zegt hij op samenzweerderige toon.
    Hem hoef ik niets meer uit te leggen.

     

     

    Bijsluiter Bijna non-fictie


  • Gekleurd wit

    Op de schrijverssite ‘boekvoorhaar’ wordt maandelijks een thema voorgesteld. Zo’n thema’s was: dicht over een kleur. Het werd een Bijna non-fictie gedicht.

    Gekleurd wit

    hier dreigt een kind -pasgeboren-
    te sterven in het verwarmde bed
    en naast hem en daarnaast
    de dood leeft op monitoren
    in monotoon gepiep

    hij sluipt tussen witte jassen
    langs de witte wanden
    in spuiten of door slangen
    en lacht de fluisterartsen
    uitdagend in het gezicht

    zijn stem buldert geluidsloos
    voor de goede verstaander
    terwijl ik mijn ogen richt
    op wat mijn kind is kleuren
    mijn angsten al mijn gedachten

    wit

    en elke seconde klopt een adem
    een hartslag een ogenblik
    langzaam maar trefzeker
    de hoop mijn hoofd in op
    een lang en kleurvol leven

     

     

    Bijsluiter Bijna non-fictie


  • Onder controle

    ‘Ik sla je helemaal in elkaar!’ schreeuwt hij.
    ‘Daar zou ik niet op rekenen’, zeg ik.
    ‘Kom maar op!’ antwoordt hij.
    We hebben de spelcomputer weer eens in gebruik. Om de paar maanden wordt deze een paar dagen intensief gebruikt, daarna moeten we hem weer een poosje opbergen.
    We hebben gekozen voor boksen. Op het TV-scherm en vanuit de speakers wordt afgeteld:
    ‘Three, two, one, fight.’
    Hij stuitert van plezier bijna uit zijn rolstoel. Zijn armen zwaaien ongecontroleerd wild in het rond. Hoe blijer hij is, hoe minder grip hij op zijn bewegingen heeft.
    ‘Kom op jij, ouwe!’
    Ik kan niet op tegen de snelheid van zijn slagen. Hoe ik mijn best ook doe, ik verlies keer op keer.

    ‘Bijsluiter’ Bijna non-fictie


  • Twijfeltijden

    ‘Werk nou mee, kom nu je tanden poetsen.’
    Zijn zusje sputtert tegen bij het naar bed gaan. Snel doe ik tandpasta op haar borstel. Gelukkig geeft ze haar verzet even op.
    ‘Nee! Dat is mama’s tandpasta!’
    Ik weet bijna zeker dat ik me echt niet vergist had, maar verbeter mijn fout.
    Later breng ik hem naar bed.
    ‘Wat smaakt de tandpasta anders’, zegt hij.
    Vreemd, hij herkent ieder afwijkende smaak.
    ‘Het is écht de goede’, antwoord ik.
    Als hij is ingestopt, loop ik de kamer uit.
    ‘Heb je wat geks geproefd bij het tandenpoetsen?’ hoor ik zijn oudste broer -die onderweg naar bed is- aan hem vragen.
    ‘Ja, die smaakte heel gek.’
    ‘Ik heb ze omgewisseld. Ha, ha, 1 april.’

    ‘Bijsluiter’ Bijna non-fictie.


  • In zijn hum

    ‘Hallo, kom je weer terug naar planeet aarde?’
    Het is negen uur ’s avonds en ik kom de pomp voor de sondevoeding aansluiten. Hij is nog wakker, stuitert in zijn bed, maakt een geluid dat nog het meest op het loeien van een koe lijkt en zijn ogen loensen enorm. Wij noemen dat hummen.
    ‘Hallo, aarde hier.’
    Zijn ogen trekken weer recht.
    ‘Had je nog zoveel om over na te denken?’
    ‘Ja papa. Wat gebeurt er als Dagobert Duck en Lucky Luke in één filmpje komen?’
    ‘Dat weet je zelf toch?’
    Hij vraagt het de hele dag door.
    ‘Wat ga je straks doen?’
    ‘Slapen en niet hummen.’
    ‘Goedzo. Lekker slapen.’
    Straks zal ik hem weer uit zijn hum moeten halen.

    ‘Bijsluiter’ Bijna non-fictie.