Eén ochtend in de week gaat hij naar groep 6 van een ‘gewone’ school. Zijn vaste begeleidster helpt hem daar waar dat nodig is. Zo blijft hij een volwaardige klasgenoot.
Soms werkt hij op de gang, omdat de klas een toets moet maken waar hij niet aan deel kan nemen. Dan leidt zijn gedrag teveel af.
‘Wilt u op mijn verjaardagskaart schrijven, juf?’ zegt een meisje tegen zijn begeleidster.
‘Natuurlijk.’
‘Waarom zit hij eigenlijk in een rolstoel?’ vraagt het meisje.
‘Dat kan ik zelf wel uitleggen,’ zegt hij.
‘Ik ben zo geboren en daar hoef je geen medelijden mee te hebben hoor.’
‘Ja dat kan natuurlijk. Zo is iedereen verschillend,’ antwoordt het meisje.
En dan gaat ze huppelend naar de volgende leerkracht.
-
Probleemloos
-
Opgeruimd
De vaatwasser is stuk, dus staan we weer met de hand af te wassen. Hij vindt het geweldig, want nu mag hij meehelpen met afdrogen. Het werkblad zet ik vast aan zijn rolstoel en ik geef hem een theedoek. Hij heeft zijn moeder al een paar keer geholpen en nu helpt hij mij.
Zoals dat bij het afwassen hoort zingen we liedjes. Het bestek gaat netjes in de la. De andere spullen mogen van mij op het aanrecht worden gezet.
‘Nee papa, alles moet op zijn plek,’ zegt hij onverbiddelijk.
‘Dat komt straks wel,’ antwoord ik.
‘Nee hoor, nu meteen.’
Zo duurt de afwas wel erg lang, maar mijn vriendin klaagt dit keer niet dat ik dingen verkeerd heb opgeruimd.
-
Hard gelach
‘Er loopt een kip tegen een lantaarnpaal. Tok!’
‘Wahaa!’
Vanuit zijn rolstoel luistert hij naar Opa die op luide toon voorleest uit een moppenboek. Hij heeft enorm veel lol om de grappen en raadsels. Het commentaar dat hij levert kan ik net niet horen, omdat ik in de keuken aan het opruimen ben.
Het heeft een vast ritme: opa vertelt, hij lacht, zegt wat en de rolstoel stuitert met zijn plezier mee.
‘Jantje zegt tegen Pietje: Je was vanmorgen op de radio. Hoezo? zegt Pietje. Er werd gemeld dat er file op de A1 was en daar stond jij in.’
Weer golft een lachsalvo door de kamer. Dan hoor ik wat hij steeds zegt:
‘Die snap ik ook niet. Volgende!’
-
Speechless
‘Het is tijd voor een toespraak!’
We zitten met ons gezin rondom de tafel klaar voor een feestmaaltijd. Hij eet niet mee, maar helpt graag bij het vullen van de gourmetpannetjes. De sfeer is meer dan goed, ook zijn zusje heeft het geduld om langere tijd opgewekt mee te kokkerellen. Zij beperkt zich vooral tot het smelten van grote hoeveelheden geraspte kaas.
‘Ik zal zelf beginnen,’ zegt hij.
Wij bereiden ons voor op een onsamenhangend grappig verhaal.
‘Dames en heren, bewoners van dit huis. Het is me een eer of een genoegen om deze woorden tot jullie te mogen spreken. Ik wil tot julie zeggen, ik houd van jullie en goede feestdagen.’
Even is het heel stil.
‘En nu jullie!’
-
Overdenking
‘Joehoe, oma ik zit hier!’
Vanaf mijn schoot schalt zijn stem door de ruimte, zijn hele lichaam zwaait mee. De dominee kijkt en zwaait terug. Het is mijn moeder, die ons heeft uitgenodigd. Hij is nog nooit in een kerk geweest.‘Wie kent het Kerstverhaal?’
Meteen gaat zijn vinger omhoog. Op een volume waarbij een microfoon overbodig is somt hij op:
‘Jezus werd geboren en er kwamen drie wijzen uit het oosten en ook kwamen er herders en er was een ster.’
Mensen knikken instemmend en bewonderend.
Een bandje zingt popliedjes en er wordt een verhaal verteld, waar hij aandachtig naar luistert.
Op het eind van de dienst zegt hij net iets te luid:
‘Maar wie is die God nu eigenlijk?’