Alles chronologisch

Je ligt in bed met de gordijnen open.
Je ogen dicht, terwijl de zon fel schijnt.
Die schemertijd waarin je steeds verdwijnt:
Moet ik nu op dood of leven hopen?

Jouw dagen ben ik langzaam aan het tellen.
Eerst naar voren nu alleen maar terug,
waar uren en seconden even vlug
als lange weken lijken voort te snellen.

Ik zie je met mijn moeder wakend, trouw,
een echtpaar in de spiegel van de ramen
nu drieënzestig jaren man en vrouw.

Geen ma en ik, die voor mijn vader kwamen:
Ik zie als echtpaar: even vreemden nou
en weet: voor altijd in de liefde samen.

Ik zwierf door straten, zocht naar plekken waar
ik vroeger met mijn vrienden samen speelde.
De plekken waar we onze hutten deelden
en waar we binnenliepen bij elkaar.

De toren in de verte was ons baken.
De klok die met zijn grote wijzers zei:
‘Je moet naar huis, want etenstijd!’, maar wij
besloten steeds om eigen tijd te maken.

Ik zocht de houten gymzaal en het veld
en zag mezelf weer met de voetbal rennen,
maar veld bleek flat, de zaal allang geveld.

Het lukte niet om aan dit dorp te wennen.
Ik had mijn komst bij ‘t huis al aangemeld.
Mijn vader, denk ik, zal hij mij herkennen?

Schuifdeur, kale hal.
Lange, lege gang.
Oude lift wiebelt naar
etage vier.
Wijsheid, wit
krijt op zwart.

‘Sluit de deur zorgvuldig.’
Kamer, wc, wc, kamer,
kamer, wc, wc, kamer.
Binnenkomen. Slapend.
Ogen open toch
herkenning. Zachte stem en
adem halen, lange halen.
Vage blik, verheldert soms.
Moe, zo moe.

Na vijf minuten weg.

Wc’s. Kamers.
Uitgang. Toetsen.
Cijfertjes en hekje.
Lift en gang en hal,
de schuifdeur.

Zon en zoeken
naar de tranen.

Je stem sterft je dood vooruit
en vangt geen echo meer.
Je lippen zijn vertrokken
in een grimas, terwijl je ogen
door mij kijken naar
een toekomst waar je in
jouw geschiedenis veilig
terug kunt vallen.

Je rustend hoofd geeft steeds
stiller het heden weg,
waar je terugkeert
tot je eerste ademteug,
bloot en nat, alleen
een streng die je vasthoudt,
vlak voor het moment
dat je stem zal klinken.

Je bent nu al terug
in liefdevolle herinnering.

Langzaamaan vergeet ik jou een beetje,
de man die bij bezoeken naar me kijkt
in een blik die op mijn vader lijkt,
maar in dat zwijgend lege staren weet je
al langer niet meer hoe je mij bereikt.

Dan staar ik peinzend terug en blijf ook zwijgen
en probeer te weten hoe jij vroeger was:
jij in jouw verhaal en ik een eigen
terugblik, waar ik nieuw verleden las.

Hier

in verwarring, samen zwijgend om
ons geheugen anders terug te krijgen.