Langzaamaan vergeet ik jou een beetje,
de man die bij bezoeken naar me kijkt
in een blik die op mijn vader lijkt,
maar in dat zwijgend lege staren weet je
al langer niet meer hoe je mij bereikt.
Dan staar ik peinzend terug en blijf ook zwijgen
en probeer te weten hoe jij vroeger was:
jij in jouw verhaal en ik een eigen
terugblik, waar ik nieuw verleden las.
Hier
in verwarring, samen zwijgend om
ons geheugen anders terug te krijgen.
Geef een reactie