Je stem sterft je dood vooruit
en vangt geen echo meer.
Je lippen zijn vertrokken
in een grimas, terwijl je ogen
door mij kijken naar
een toekomst waar je in
jouw geschiedenis veilig
terug kunt vallen.
Je rustend hoofd geeft steeds
stiller het heden weg,
waar je terugkeert
tot je eerste ademteug,
bloot en nat, alleen
een streng die je vasthoudt,
vlak voor het moment
dat je stem zal klinken.
Je bent nu al terug
in liefdevolle herinnering.
Geef een reactie