zoals het wuiven van het gras
het zwaaien van de takken
de wiegende was aan de lijn
het waaien op gang brengt
voortrazende auto’s en fietsen
maar ook de voortgaande mensen
de dansende stellen
opvliegende vogels zelfs
en natuurlijk de kinderen
de alsmaar spelende kinderen
vadertjes en moedertjes die de regels
van het spel steeds veranderend
een wereld in beweging houden
daarmee licht
van duisternis te scheiden weten
zoals jij de zon aantrekt
op een donkerwolkende dag
waardoor regendruppels zich verdampen
voordat ze de aarde raken
zoals ik naar je toegelopen wordt
met gerichte passen op de plaats
en jij gekozen kleuren voor mij wegkijkt
zodat ik alleen het juiste zie
in een op mij gepast gemoed
zo tover jij de glimlach op mijn hoofd
door al mijn spieren te beheersen
je weet mijn mond te dwingen
en vormt mijn lippen kneedt mijn lijf
tot ik alleen nog maar vertellen kan
hoe ik het gras zie wuiven
dat ik takken zwaaiend zie
en de wiegende was aan de lijn
de afketsende zon op je lijf
hoe de draaiing van de aarde
ons een dag en nacht gegeven heeft
en vooral dat het gelukkig niet meer regent
als ik naar je toegelopen kom
en van jouw kleurenpracht genietend
zal niemand me onthullen
niemand
hoe jij dit alles in gang wist te zetten
Geef een reactie