In perspectief

zoals het wuiven van het gras
het zwaaien van de takken
de wiegende was aan de lijn
het waaien op gang brengt

voortrazende auto’s en fietsen
maar ook de voortgaande mensen
de dansende stellen
opvliegende vogels zelfs

en natuurlijk de kinderen
de alsmaar spelende kinderen
vadertjes en moedertjes die de regels
van het spel steeds veranderend

een wereld in beweging houden
daarmee licht
van duisternis te scheiden weten
zoals jij de zon aantrekt

op een donkerwolkende dag
waardoor regendruppels zich verdampen
voordat ze de aarde raken
zoals ik naar je toegelopen wordt

met gerichte passen op de plaats
en jij gekozen kleuren voor mij wegkijkt
zodat ik alleen het juiste zie
in een op mij gepast gemoed

zo tover jij de glimlach op mijn hoofd
door al mijn spieren te beheersen
je weet mijn mond te dwingen
en vormt mijn lippen kneedt mijn lijf

tot ik alleen nog maar vertellen kan

hoe ik het gras zie wuiven
dat ik takken zwaaiend zie
en de wiegende was aan de lijn
de afketsende zon op je lijf

hoe de draaiing van de aarde
ons een dag en nacht gegeven heeft
en vooral dat het gelukkig niet meer regent
als ik naar je toegelopen kom

en van jouw kleurenpracht genietend
zal niemand me onthullen
niemand

hoe jij dit alles in gang wist te zetten