de uil van minerva
wiekewaggelt in lamme slag
door de donkere luchten
die verdraaide waarheid achterna
in een wollige mist van woorden
verhullen vale gelaten
zich spiedend naar de plek
om in angst op hem te schieten
zo fladdert hij over grenzen
en vindt van eerdere gedachten
de echo niet meer terug
zijn kompas is hij al tijden kwijt
Laat een antwoord achter aan Anoniem Reactie annuleren