laat je ogen dwalen, kijk maar niet naar mij
iedere steen in deze muur
vormt de woorden van een oud verhaal
de schelpkalkmortel als spaties, komma’s, punten
als zuchten zonder letters
en ik daartussen zoek houvast
pluk me niet, kijk weg, blijf dwalen,
want pas dan
laat ik heel misschien mijn bloemen naar je hangen
en zal ik me naar je voegen
als jij het toestaat om
op de eeuwigheid te blijven groeien
Ingezonden voor de Rinke Tolmanpoëzieprijs te Soest, met Muurbloem als thema. Geen prijs. 🙂
Geef een reactie