Lente

daar is de achtertuin waar vogels fluiten,
een vroege bij langs bloem en stelen zwenkt.
de zon, in stralen sprekend, naar mij wenkt:
kom dan, kom dan, kom toch snel naar buiten.

en hier de keuken waar ze koffie schenkt.
nog voor ik woorden vind om mij te uiten,
is zij mij voor, ze draait, haar lippen tuiten;
een kus waarin ze onze liefde drenkt

is dit de tijd om eindelijk te vragen
naar dromen over een gezin? ik zucht,
besluit het nu met haar maar eens te wagen

ze kijkt me even zwijgend aan. de lucht
verduistert en ik voel mijn kans vervagen.
een vogel pikt de bij uit volle vlucht.

Met dank aan Wouter van Heiningen die via deze post de inspiratie startte: https://woutervanheiningen.wordpress.com/2017/04/29/misplaatst-in-de-tijd/