soms kijk ik zo gewoon
-hoewel ik nu een leesbril heb
en mijn blik over het montuur moet werpen-
naar jou en zie hoe jij naar mij
kijken is hier niet het juiste woord
in de kamer met versleten bank
en resten speelgoed eten kleren
lonken doen we ook niet meer
sinds er kinderen tussen staan
het is meer dan dat
veel meer
ik kijk en jij
naar mij
niet kijken
we haken in een ogenblik
dat ineens al jaren blijkt te duren
Geef een reactie