Vervallen

buiten kalen bomen hun kruinen
en groeten mij in ontblote armen vele vingers
als ik tegen de wind in voorover buig
het laatste blad voor mijn hoofd omsla
dat ik steeds weer als mijn leven lezen wil

dwarrelend door wat was en komen gaat
ervaren in een vlucht vergeten in een vlaag
volgend jaar zal dit weer hetzelfde zijn
terwijl ik steeds meer haar verlies
en voorgoed van kleur verschiet