Standhouden

van buiten straalt de lach
de woorden stromen
naar gewillige oren
het glas geheven bijgevuld
geleegd en weer een proost
op het volle leven

terwijl een stok te wachten staat
het bier langs de mantel glijdt
en de lach op het blad stukloopt
van de man die naar binnen
is geslopen en met zijn zeis
genadeloos het gezonde wiedt

blijft hij stralen wij
stromen woorden terug
lachen om misplaatste grappen
sluiten geen ogen ontkennen niets
de toekomst verstrijkt in uren
maar niemand telt er af