ooit schreef ik waardevolle zinnen in de lucht
die uiteengeslagen werden in hopeloze woorden
naar alle windrichtingen uitgestrooid
naar hemel en naar aarde
sommige woorden bleven tollen om mijn hoofd
beukten op mijn ogen schreeuwden in mijn oren
maar ik sloot mezelf hermetisch af
keerde langzaam in mezelf
niets beschreef ik wat niet te beschrijven is
de lucht, de wolken, de zon, de druppels regen
de regenboog, de flarden zon en zeker
niet de wegen naar jouw hart
maar jouw lippen vonden alle woorden terug
die enkel voor jouw blik geschreven waren
zoekend naar de vormen waar we samen
toch weer tot zinnen kwamen
(Naar aanleiding van de gedichtenwedstrijd van
Literair Dispuut Flanor, met als thema Niet te beschrijven.)
Laat een antwoord achter aan Tinteling Reactie annuleren