Hartzeer

langs de weg staan gebouwen
alsof ze er altijd al stonden
eerst de brug toen die weg
die ik vroeger fietste

terwijl ik kijk probeer ik
hier mijn achterland te vinden
toen alles openlag
bruggen nieuw geslagen

ik ben op weg naar het huis
waar mijn moeder is
net liep ik nog door deuren
van een ziekenhuis dat tekenen
van verval in zich draagt
niets blijft voor eeuwig
op weg ben ik naar het huis
waar mijn moeder is

mijn vader heeft nu slechts zicht
op bomen en parkeergarage
terwijl hij achterblijft
die weg, die gebouwen

hoe kan de wind hier spelen
geen zicht meer op de horizon
zo dringt dit beeld zich op:
de tijd slibt álles dicht