In het land ver achter Jibber
Aan de oever van de Bibber
Liep ik fluitend met hen mee
Ze waren met zijn twee
Ze hadden voor het leven
Vriendschap aan elkaar gegeven
Dus twee vrienden en dan ik
We waren zeldzaam in ons schik
Toen stuitten we rond het middaguur
Op een metershoge muur
Een smalle weg slechts er doorheen
Een spleet van weggevallen steen
Eén voor één zo moest het gaan
Ik vrijwillig ging vooraan
Maar voor die nauwe gang
Kwam hun vriendschap in ’t gedrang
Twee tezamen, niet alleen
Naast elkander of geen één
Vriendschap bleek een zware last
En al spoedig zat men vast
Zo trok ik verder voort
Van hen heb ik nooit meer iets gehoord
En bij wijze van moraal zeg ik
Maak uw vriendschap niet te dik
Geef een reactie