Gedichten

als kind kon ik golven laten deinen op het ritme van mijn zang
mijn dansen deed de aarde beven
en mijn blik ontvlamde alle bomen die ik zag

door te denken genas ik mensen net zozeer
als de ziekten die ik ze wensen kon
of de dood meteen genadeloos

ik bepaalde in formules die ik nu alweer vergeten ben
de afstand en de tijd om kwade legers te bestrijden
met een zacht geslaakte zucht

nu besta ik alleen nog in gedachten en bedenk
hoe kinderen na mij de gaven uitproberen
steeds opnieuw weer nieuwe kleine goden

zo heb ik mijn plaats al lang geleden afgestaan
heel soms probeer ik het nog eens tevergeefs
ik ben een god slechts in ‘t diepst van mijn verlangen

laat je ogen dwalen, kijk maar niet naar mij
iedere steen in deze muur
vormt de woorden van een oud verhaal
de schelpkalkmortel als spaties, komma’s, punten
als zuchten zonder letters
en ik daartussen zoek houvast
pluk me niet, kijk weg, blijf dwalen,
want pas dan
laat ik heel misschien mijn bloemen naar je hangen
en zal ik me naar je voegen
als jij het toestaat om
op de eeuwigheid te blijven groeien

Ingezonden voor de Rinke Tolmanpoëzieprijs te Soest, met Muurbloem als thema. Geen prijs. 🙂

hier past ieder woord dat ik bedenken kan
een belediging een vloek
een zin waarvan ik weet
dat ik strakjes sorry zeggen zal
waarmee ik jennen kan
en makkelijk onderuitgezakt
veilig op de bank
ongenuanceerd en bijna anoniem
een waarheid schrijf
die al na mijn eerste punt
vervlogen is
ik zou het kunnen

als ik mijn vrijheid neem

een ander verzwijg
en in beperkte stilte
niet tot denken kom

daar is de achtertuin waar vogels fluiten,
een vroege bij langs bloem en stelen zwenkt.
de zon, in stralen sprekend, naar mij wenkt:
kom dan, kom dan, kom toch snel naar buiten.

en hier de keuken waar ze koffie schenkt.
nog voor ik woorden vind om mij te uiten,
is zij mij voor, ze draait, haar lippen tuiten;
een kus waarin ze onze liefde drenkt

is dit de tijd om eindelijk te vragen
naar dromen over een gezin? ik zucht,
besluit het nu met haar maar eens te wagen

ze kijkt me even zwijgend aan. de lucht
verduistert en ik voel mijn kans vervagen.
een vogel pikt de bij uit volle vlucht.

Met dank aan Wouter van Heiningen die via deze post de inspiratie startte: https://woutervanheiningen.wordpress.com/2017/04/29/misplaatst-in-de-tijd/

als ik in rijmvorm wil gaan dichten
grijp ik snel naar oude taal
om grootse daden te verrichten
in archaïsch woord kabaal

schets ik romantiek in vergezichten
lurk ik aan de heil’ge graal
laat ik Cupido zijn pijlen richten
op zoek naar een gemaal

zwijgend kijk ik hier de kamer rond
en laat die woorden maar ontglippen
oude zinnen stokkend in mijn mond

ik buig naar voren en besluit te nippen
aan de muze die hier al voor mij stond
en rijm mijn woorden zachtjes op haar lippen