al een tijdje vliegt een koolmees
zachtjes tegen het raam het tikt
vreemd de pootjes de snavel en ik
zit binnen en bekijk wat niet te snappen valt
geen voedsel op de ruit en ook
de spiegeling is bijna weg hier
lapt men zelden nog de buitenkant
als ík die fladderaar mocht zijn zou ik
bloemen pikken die op de vensterbank
leggen en een liedje voor je zingen
De twee ambulances zijn zojuist vertrokken. Eén vervoert mijn vriendin, de andere onze pasgeboren zoon. In de huiskamer zitten de kersverse opa en oma en ons oudste kind van 2,5. Hij heeft zijn moeder op een brancard door de gang zien gaan.
Ik loop de kamer in.
‘Ik ga naar je nieuwe broertje, ik kom zo weer terug.’
Al snel ben ik op de afdeling Neonatelogie. Mijn vriendin wordt net naar binnen gereden, samen gaan we de eerste hulp ruimte binnen. Vijf mensen staan om het operatietafeltje. De kinderarts komt op ons af:
‘Gefeliciteerd met jullie zoon, we doen er alles aan om hem te helpen.’
Ja, wat er ook gebeurt, dit is onze zoon en hij is zo welkom.
We staan aan het startpunt van de optocht. De fanfares, de vrolijk versierde wagens, de Zwarte Pieten en natuurlijk Sinterklaas zullen straks langs ons trekken.
‘Nog vijf minuutjes,’ zeg ik en meteen daarna barst de muziek los.
Hij zit -in zijn rolstoel- bovenop de speciale bakfiets, zijn moeder staat naast hem en ik sta aan de andere kant met zijn zusje van vier op mijn arm. De Zwarte Pieten komen naar hem toe.
‘Wil je wat pepernoten?’
‘Nee!’
In lichte verwarring dansen ze verder.
Er zijn genoeg Pieterbazen die zonder te vragen strooigoed in zijn capuchon en zijn benenzak stoppen.
Zijn zusje ziet hoe zij steeds wordt overgeslagen.
‘Ze zijn toch ook voor mij?’ zegt ze zachtjes in mijn oor.
mijn vriendin heeft niets
met gedichten of verzen
zegt ze
en toch
als ze mij om thee vraagt
stralen haar ogen
weet ze haar woorden zingend
te zeggen
‘hee moppie
hier is mijn koppie’
nee, met dichten heeft ze niets
met mij des te meer
vandaag stond ik
in de lift van het paleis
daar waar Juliana ook gestaan moet hebben
-of gezeten op het klapstoeltje
misschien was ze wat lui-
hoogheidskinderen hebben er gespeeld
deurtje dicht, hekje sluiten
op en neer
en ik
met mijn zoon
die met wufte handgebaren
bij het verlaten van de ruimte
vanuit zijn gewielde zetel
de suppoost uitzwaait
