Heldendaden

vandaag voorkwam ik de wereld op een doordeweekse dag
met gesloten gordijnen hoorde ik de lach
beuken op de ramen maar ik gaf niet toe
veilig onder dekens maakte ik gewag
van ontijden en ik was moe zo moe

ik snapte zomaar niets meer van wat mij overkwam
mijn benen weigerden mijn gemoed sloeg lam
bijna alle waarheid keelde in een brok
gedachten stroomden en liepen zo snel stram
als oude mannen met een stok een stok

waarmee ik zeker wist hoe de hond te slaan
want op angst en vrezen komt het aan
ware helden worden hier pas echt gered
als het beven onbevreesd wordt aangegaan
zo dwong ik mijzelf uit bed ontzet

gordijnen open licht naar binnen
luide schreeuwen buiten zinnen
en opnieuw beginnen
opnieuw beginnen