Onderweg

soms verbeeld ik in de schemer
hoe jouw fluisterzachte zuchten
mij vertellen wat je eigenlijk
verhullen wilt

nauwelijks hoorbaar toch aanwezig
alle adem geef ik vorm
ik denk jouw zorgen en je hoop
tot stille woorden om

en verdwaal in vroeger
dat moment toen je aansloot
op mijn zinnen
nu verhalen lang geleden

hoe jij in blikken
alles zeggen kon en nog
alles weet te zeggen zodat
ik werkelijk horen kan

je draait je woelt niet eens
en glimlacht in je slaap
ik verdenk de net bepaalde woorden
tot angstig anker aan je vast

mijn doel gevonden nooit bereikt
samen altijd onderweg