ik hang hier nu al uren rond
tuur wat over plein en zee
bloed druipt niet meer op de grond
het zit me nooit nee nooit eens mee
tuur wat over plein en zee
de boten deinen op en neer
het zit me nooit nee nooit eens mee
er dreigt opeens heel ander weer
de boten deinen op en neer
geen weg terug, maar ook niet voort
er dreigt opeens heel ander weer
hier stopt mijn vluchten voor de moord
geen weg terug, maar ook niet voort
verloor ik zomaar mijn geduld
hier stopt mijn vluchten voor de moord
toch was het ook zijn eigen schuld
verloor ik zomaar mijn geduld
de rechter zal mij niet meer redden
toch was het ook zijn eigen schuld
de doodstraf, durf ik om te wedden
aan de galg en moegestreden
bloed druipt niet meer op de grond
weet ik uit mijn lijf getreden:
ik hang hier nu al uren rond
Bovenstaand gedicht is een zogenaamd Pantoum, waarop ik door Schrijfcafé Amersfoort gewezen werd.
Geef een reactie