zo, zei hij,
jij bent niets veranderd
achter rimpels zag ik huid van vroeger
en op het kalend hoofd
wist ik haar te plaatsen
een bril die was er al
of misschien toch niet
ik wist, ik kende hem
vaag een naam en vaag een plaats
die steeds meer houvast kregen
flarden, vlagen, beelden
totdat ik hem weer op kon diepen
en zuchtte
van mensen die ik nooit meer zie
blijft de laatste foto in geheugen staan
en voel bij onverwacht ontmoeten
mijn eigen jaren tellen
Geef een reactie