weet je, zei ik terwijl ik voor het raam stond,
en over de daken in de verte keek
thuis heb ik precies dezelfde toren
precies dezelfde alleen iets kleiner
de grap was veel te flauw, maar
jouw lach rolde door de kamer
de deur door, de straat op,
aanstekelijk, niet te vergeten
telkens als ik naar de toren kijk
moet ik daar aan denken en zie
ik je lach weer golven als een teken
een teken, voortrollend, voortlevend
Geef een reactie