Ongehoord

de was vouwt in hoog tempo
terwijl de bank steeds voller raakt
een mond opent
en sluit
in datzelfde hoge tempo

ik schuif steeds een stukje op

haar blik op mij
de handen in strakke regelmaat
automatisch pakken uitslaan
omslaan en soms een warme streek
met de toppen van de vingers

zoals zij mij raken kan

ik hoor haar te horen
maar hoor haar niet
de woorden vormen vlinders
met af een toe een bloem
een roos viooltje madelief

zo versta ik haar in beelden

straks zal ze vragen of ik wel luister
ja dan zal ik knikken
ja steeds weer
ja
eindeloos