Erfgoed

samen liepen we langs het hek

op weg naar strijders met hun schilden

zwaarden dolken bijlen

‘we passeren de tijdspoort papa

terug naar lang geleden’

de middeleeuwse boerderij rook naar vuur

dat binnen op de stookplaats brandde

we zagen uitgedoste mensen

wol vervilten ijzer smeden

hij had alles snel gezien

want geduld is niet zijn sterkste punt

‘en nu weer terug naar nu’

net voorbij de uitgang zag ik haar

lang was ze langer dan de meeste vrouwen

even dacht ik aan een figurant

in middeleeuwse kleren

een jurk tot op haar enkels

haar haren onder een hoofddoek
een mooie vrouw in strakke kleding
en tegen de kinderen naast haar

sprak ze lieve woorden
deze westere vrouw in chador


‘papa we zijn weer in het nu’

hoorde ik hem zeggen

en ik wist niet wat ik denken moest