oorlog is ver van hier of lang geleden zeker
niet in deze kamer waar tevreden een kind
op de grond een tekening maakt de kat
aanraakt haar broer wat plaagt die op
zijn beurt naar een schermpje tuurt stil
geen explosies geen dreiging alleen
verveling de neiging heeft om de goede vrede
even op te schorten in een land een plaats
waar ik de krant opsla en lees hoe we
nog steeds van mening verschillen mogen
een kopje koffie en buiten schijnt de zon
vogels fluiten naast hun pas gebouwde nest
het is een zondag zoals zondag hoort te zijn
en toch zag ik even de beelden voor me van
oorlog en mensen die sterven in een strijd
deze alledaagse zaken de kamer en het kind
zo normaal als gewoon te accepteren en
een ongekende vrijheid vanzelfsprekend
lijkt het maar niets lijkt wat het is en daarom
sta ik hierbij vandaag slechts twee minuten stil
voor hen die stierven en sterven zullen
niet vergeten nooit gewoon
Geef een reactie