Omzien

toen jij in doodste stilte
werd geboren
en het leven gaf
we langzaam samen
weer op adem kwamen

hoe jij de handleiding
van ons bestaan
steeds opnieuw
kon omschrijven
in hummen en onnavolgbaar
scherpe grappen

in liggen dat nooit
tot kruipen kwam
in wielen waar
ik stappen miste
in voedingsslangen
waarvan ikzelf
moest slikken