langs de kronkels van het water
jaag ik mijn gedachten na
in elke wending van dit pad
over stappen van romeinen en
langs de golfslag van
de schepen vol met vikingvolk
ik laat me leiden door het ongewisse
dat vanuit struiken bomen takken
onverstaanbaar naar mij fluistert
ik volg de sporen van de
monnik in zijn vastomlijnd geloof
maar aarzel met de bochten mee
het water kabbelt als een metgezel
het heden toont zich hier alleen
in korte groet een kleine knik
en pas na kilometers lopen over
grenzen heen volgt de rechte weg
waar ik in stedelijk gebied verdwaal
Geef een reactie