weet je, straks zijn de potloden tot stompjes weggeslepen
en heb ik verlegen de mensen bedankt
die mijn bestaansrecht aflezen van papier
om een hokje rood te mogen kleuren
terwijl ik iedere middag bij thuiskomst
jouw keuze op mijn lippen voel
als we zonder papieren bij de hand
elkaar opnieuw bestemmen
telkens weer
onverslijtbaar
heel even zonder woorden
ons bestaan weer richting geven
Geef een reactie