ook dit jaar weigert de sneeuw
na het eindeloze wachten
en het nauwelijks vallen
na het eindeloze nauwelijks vallen
te blijven liggen
roerloos vlekkenwit
in amper een uur
vertrapt tot pap
verreden tot sporen
die niet meer terug te vinden zijn
als ik mijn ogen open
vlak daarvoor in gedachten
zag ik de zon voor me
de heuvels van de vakantie
het heerlijk koele glas
dat ik aan mijn lippen zet
en ik niet alleen
zo leg ik mijn sporen uit
in het dwarrelen van de sneeuw
Geef een reactie