Uit het nest

De rolkoffer is knalroze en versierd met een Disney tekening van drie prinsessen. Thuis heeft ze me uitgebreid verteld welke prinsessen het precies zijn: Assepoester, Doornroosje en Sneeuwwitje. Zelf is ze prinses Amalia. Een naijlend effect van de Kroningsdag. De koffer komt van de kleedjesmarkt.

We lopen samen naar de winkels en de koffer gaat mee om boodschappen in te doen. Ze praat honderduit over verschillende onderwerpen en deinst er niet voor terug om halverwege haar verhaal het thema te veranderen.
Als eerste gaan we naar de supermarkt.
‘Mag ik een karretje?’
‘Dat is niet handig,’ zeg ik, ‘dan moet je met je koffer en het karretje lopen.’
Vol twijfel gaat haar blik van het kinderwinkelwagentje naar haar koffer.
‘OK dan.’
‘Ik neem wel een grotemensenkar,’ laat ik haar weten.
Binnen wil ze alle boodschappen zelf pakken.
‘Wat staat er op het lijstje? Geef maar papa, dan lees ik het zelf wel.’
‘Kan jij het lijstje al lezen dan?’
‘Ja hoor, ik ben al heel groot hoor. Ik ben al vier, dat weet je toch.’
Met grote ogen staart ze naar het briefje.
‘Wat is er?’ vraag ik.
‘O, ik kan het wel lezen, maar nog niet begrijpen.’
Samen lukt het ons om de inkopen te doen.
‘Nee, eerst gaan we betalen en daarna mag je wat spullen in je koffer doen.’
Het liefst rijdt ze direct door naar de kassa.
Na het betalen zorg ik ervoor dat zij de lichte zaken meekrijgt. Zakken chips, een zak koffiepads, wattenschijfjes en vergelijkbare artikelen.

Onze tweede stop is de kapper. We moeten even wachten en zitten aan de tafel waar allerlei tijdschriften liggen met nieuws en foto’s uit de kapperswereld.
‘Welk haar zou jij willen?’
‘Deze’, zegt ze vastberaden.
Haar vinger wijst een felrood en kort kapsel aan van een model met stijl haar. Ik kijk naar haar lange blonde haren die in krullen naar beneden hangen.
‘Wat vind je van deze?’
‘Nee papa, deze.’
Gelukkig heeft ze nog de leeftijd waarop het lukt om een beetje bij te sturen en gaat ze mee in het voorstel van de kapster.
‘Ga je straks logeren?’
Ze kijkt via de spiegel stoïcijns naar de dame die haar knipt.
‘Nee, we hebben net boodschappen gedaan’, geef ik voor haar antwoord.
Als een wassenbeeld blijft ze zitten. Pas op het eind weet ze te communiceren door ja te knikken of nee te schudden. Ondertussen houd ik een soort van gesprek op gang.
Als ze de rolkoffer weer vast heeft zwaait ze uitbundig ter afscheid.

In de zon is het warm, maar in de schaduw daalt de temperatuur direct.
‘Ik heb het koud.’
‘Kom, dan steken we over. Wel goed uitkijken hoor.’
Mijn uitgestoken hand slaat ze weg.
‘Ik kan het zelf wel.’
Dit zijn de momenten dat ik extra goed oplet. Ze denkt alles zelf te kunnen, maar een auto op twee meter afstand kan ze nog over het hoofd zien.
We lopen dezelfde weg terug en ook op bijna dezelfde manier. Ze blijft constant aan het woord. Soms huppelt ze om mij weer in te halen, het lukt mij niet om haar tempo aan te houden. Zeker niet met twee volle tassen met boodschappen.

Als we bijna thuis zijn, zie ik op de stoep langs een heg het lijkje van een jonge vogel. Klein en nog vrijwel helemaal naakt.
‘Pas op!’ waarschuw ik haar.
Ze hoort me niet en trekt een wiel van haar koffer recht over het beestje heen. Ik besluit om er geen woorden aan vuil te maken.
Al snel zijn we thuis.