Uit de schaduw

‘Weet u dat daar het Rechthuis stond?’
Ik zit aan de rand van de Brink. De bollen die de straat markeren lijken door hun korte schaduwen -als een soort remsporen- plots tot stilstand te zijn gekomen. Het is lekker warm. De man is ongevraagd naast me komen zitten.
‘Hoe bedoelt u Rechthuis?’ vraag ik.
‘Van hier uit werd Baarn bestuurd. U komt hier niet vandaan merk ik.’
Ik kom hier inderdaad niet vandaan. Eigenlijk wil ik hier op dit moment ook helemaal niet zijn. Ik ben gaan wandelen. Voor mij was er toch niets te doen. Dat heb ik aan anderen overgelaten.

Sinds anderhalf jaar ken ik haar nu. Ze heeft al een kind, maar voor mij zijn kinderen geen bezwaar. Haar dochter is gelukkig een leuke meid en we hadden al snel een band. Ik zie haar en haar moeder bijna om de dag. Het zijn de zonnige dagen in mijn leven.

‘Omdat Baarn geen wallen en muren mocht bouwen, betaalde het mee aan de verdedigingswerken van Amersfoort. Dat gaf de inwoners het recht om in tijden van gevaar daar te schuilen.’
De man naast me praat aan één stuk door.
De remsporen van de bollen zijn ongemerkt langer geworden. Kinderen spelen in de muziektent. Meestal een tikspelletje of een toneelstuk. Spontaan een lied aanheffen zit er niet bij. Haar meid zou dit ook leuk gevonden hebben. Ze is nu bij haar grootouders. De hele toestand zou te belastend zijn en dat ‘moesten we niet willen’. Ik heb ze net nog aan de telefoon gehad.
‘Ze speelt doktertje,’ vertelde opa. ‘Nu ja, zij is de verpleegster. Ze heeft de hele verkleedkist overhoop gehaald. Van ons mag ze hoor.’
‘Geef haar een dikke knuffel van me. Vanavond kom ik even langs. Ik bel zodra ik nieuws heb.’

De man naast me is in grote sprongen door de tijd gegaan.
‘Dat paard daar herinnert aan de drinkbak die hier ooit stond.’
Het is zaak om op de juiste momenten te knikken. Af en toe herhaal ik een paar woorden in een vragende zin. Zo hoef ik niet op de inhoud te letten, maar wordt het gerustellende gekabbel van het verhaal voortgezet. Het leidt me op een aangename manier af.
Er rijden meer auto’s voorbij dan ik verwacht had. Uit het winkeltje heb ik wat pakjes sinaasappelsap meegenomen. Ik bied mijn verhalenverteller een pakje aan. Even is het stil, maar al snel zitten we in de verbintenis van Baarn met het vorstenhuis.
‘Natuurlijk,’ denk ik, ‘sinaasappels en het huis van Oranje.’
‘Die bank is geplaatst naar aanleiding van het 25 jarig regeringsjubileum van koningin Wilhelmina. In het stationsgebouw was trouwens een aparte wachtruimte voor de koninklijke familie. Voor koningin Juliana, prins Bernhard en de prinsesjes.’

Mijn gedachten gaan naar prins Bernhard en zijn vele vermeende escapades. Die zijn niet aan mij besteed. Ik ben trouw aan mijn vriendin. Zij is de tweede relatie in mijn leven. Ik weet zeker dat ik nu mijn ware heb gevonden. Haar wil ik nooit kwijt raken en dat maakt me juist zo bang.
‘Prins Bernhard is vaak opgenomen in het ziekenhuis. Hij heeft ook veel operaties moeten ondergaan. In die zin was het wel een medisch wonder.’
Aan de bollen zie ik hoe de tijd steeds verder verstrijkt. Ze kent mijn angsten goed.

‘Ga maar,’ had ze gezegd. ‘Je maakt me alleen maar zenuwachtig met je gedrag.’
‘Maar ik wil bij je blijven.’
‘Ga wat doen. Zoek wat afleiding. Ze hebben je nummer.’
Ik wist dat ze gelijk had. Met een innige kus nam ik afscheid.
De bevalling van haar dochter was op zich spoedig verlopen, had ze me ooit verteld. Toch bleef ze steeds last van pijn houden.
‘En met een knappe vent als jij moet ik daar natuurlijk geen pijn hebben,’ had ze knipogend gezegd.
Ondanks dat ik nog uren te gaan had, besloot ik in de buurt te blijven. De dag van vandaag toonde maar weer eens dat stralende dagen de schaduwen nog scherper aftekenen. Ik blijf blij met de man naast me. Hij leidt me door deze uren.
Mijn mobiel gaat. We schrikken er allebei van. Met een verontschuldigend gebaar naar mijn gesprekspartner neem ik hem aan.
‘Meneer Daatse, het is helemaal goed gegaan hoor. Ze ligt nu in de uitslaapkamer. Als u over een half uurtje komt ligt ze weer op zaal.’
Ik voel dat de opluchting zich door mijn hele lijf verspreidt.
‘Alles goed?’ vraagt de man aan mij.
Met een grote glimlach kan ik hem bevestigend beantwoorden.
Ik heb het gevoel dat niet alleen haar bekkenbodem verstevigd is.