ik tel de halen van de pomp
die op jouw commando zucht
de lijnen op het scherm
deinen zachtjes met je mee
in deze kamer slingert tijd
met het ritme van de puffen
één twee
enne
één twee
zo hoef ik even niet
die vraag te stellen
of we in jouw strijd nu
samen slagen maken
of dat ik langzaamaan
begonnen ben
met af te tellen
ik zie de draadjes aan je leven
en je leven aan een draadje
ik hoor je ritmisch ademhalen
voel je warme klamme huid
je operatiehemd deint
op het kloppen van je hart
bekwame handen knappe koppen
aan je bed een pomp zucht
zachtjes met mij mee:
o nee o jee o nee
alles wat gebeurt dient
om je harnas op te tuigen
samen ga jij toch alleen met ons
die aan de zijlijn staan
maar jij als echte vechter weet
diep in slaap je strijd te voeren
het water heeft hun handen nodig
de lucht hun schater en de deur
de opening die het bezoek
alleen in klank naar buiten laat
de tuin mijn ogen voor zijn kleuren
en mijn neus de geuren zelfs
de warmte mijn bevroren houding
de chips mijn dochters krakend malen
de tuin de buren en een opzetbad
vooral mijn dochter die hier net zat
zo weet ik steeds opnieuw bepalen
waaruit mijn wereld echt bestaat
ik vernieuw elke vijf minuten
de temperatuur vermelding
op mijn mobiele telefoon
en zie de stijging
terwijl ik tussendoor met zwetende
vingertoppen deze regels typ
een biertje drink en de geluiden
uit nabije tuinen hoor
slechts ik met die geluiden
de kleine beweging van dit typen
het glas opheffen
de slokken
elke vijf minuten
in dit
weer
vernieuwen
Even zag ik hoe ik zat
in een houding die mij past.
Gekruiste benen, ’t lange lijf,
zag ik mezelf daar verderop
middenin die groep van blazers.
Zo keek ik naar mezelf vanuit
de zaal en leek daar iedereen
te kennen, dacht dat ik het was.
Vanaf de plek waar ik daar zat
keek ik rond en zocht naar mij.
Contact nog voor de eerste slag
van dirigent in vierkwartsmaat.
Ik keek me aan en toen pas zag
ik je moeder in jouw lach.