de vloer ligt breder uitgespreid
dan zij hier lag en de bureaus
verhullen geen afwezigheid
terwijl haar geboortedag verglijdt
steek ik de kaarsjes aan die
ze nooit meer uit zal blazen
straks sluit ik de deur en
zal hier niet meer komen
toch laat ik haar niet achter
want we kruipen naar
een volgend jaar en spinnen
herinnerend de draden
van een cocon waarin zij
veilig wachten kan om
steeds weer uit te vliegen
(In memoriam I. van G.)
twee bomen in het weiland
waar najaar het laatste
blad heeft afgeworpen
de kruinen naakt
en zonder schaamte
elkaars takken zachtjes tikkend
een warme streling voel ik
in de kou en in dit lege veld
zo dicht op afstand nabij
soms zit liefde niet
in een stille tred maar
in het uitreikend neigen
naar elkaar
over weggesleten wegen
rijd ik regen tegemoet
terwijl kind en vrouw voldaan
in vermoeidheid blijven zwijgen
vermoed ik dat de wissers
het vuil van vorig jaar
naar volgend jaar toe wrijven
zo blijven voornemens gevangen
in die vage blik naar voren
met het liefste om mij heen
en dit vege teken in de tijd
rijd ik naar mijn oude plek
om telkens te verzuipen
Zo tegen eindejaar wens ik
iedereen in wederkeren:
Welbehagen, gezondheid, zegen
en wat vrede, vooral die vrede.
‘Een toekomst vol van winterspoken,’
fluister jij, ‘maar geen nacht houdt stand.’
Je warme glimlach biedt me hoop,
en zeker liefde, vooral de liefde.
Ik mis in hoop en liefde een geloof,
maar in jouw glimlach vind ik
alle ankers in momenten terug om
te verduren, vooral dat verduren.
Niemand die zo naar me kijkt,
dat ik langzaam naar je toe kruip.
Niemand die zo uit wil reiken.
Laat dit maar voor eeuwig zijn,
hoe ik hier met jou verdwijn.
Niemand die me zo omhult,
als een deken om me heen slaat.
Niemand waar ‘k me zo vervuld weet.
Laat dit maar voor eeuwig zijn,
hoe ik hier met jou verdwijn.
Een storm steekt op, een brand breekt uit,
maar jij en ik zijn veilig hier.
Vulkanen spuwen vuur voluit,
maar jij en ik, zo veilig hier.
Niemand die zo naast me ligt,
wachtend om ook mij te vinden.
Niemand kan me zo verlichten.
Laat dit maar voor eeuwig zijn
hoe ik hier in jou verdwijn.
——–
Geschreven naar aanleiding van de thema opdracht door Musonius op het forum van Schrijven Online waar ik regelmatig een stukje aandraag.
Deze tekst is geschreven op de melodie van Something van the Beatles.