Gedichten

ik hang hier nu al uren rond
tuur wat over plein en zee
bloed druipt niet meer op de grond
het zit me nooit nee nooit eens mee

tuur wat over plein en zee
de boten deinen op en neer
het zit me nooit nee nooit eens mee
er dreigt opeens heel ander weer

de boten deinen op en neer
geen weg terug, maar ook niet voort
er dreigt opeens heel ander weer
hier stopt mijn vluchten voor de moord

geen weg terug, maar ook niet voort
verloor ik zomaar mijn geduld
hier stopt mijn vluchten voor de moord
toch was het ook zijn eigen schuld

verloor ik zomaar mijn geduld
de rechter zal mij niet meer redden
toch was het ook zijn eigen schuld
de doodstraf, durf ik om te wedden

aan de galg en moegestreden
bloed druipt niet meer op de grond
weet ik uit mijn lijf getreden:
ik hang hier nu al uren rond

Bovenstaand gedicht is een zogenaamd Pantoum, waarop ik door Schrijfcafé Amersfoort gewezen werd.

hoe voelt het nu zo afgedaald
uw stappen over trap en treden

want wie heeft wie hier heen gehaald
wie bracht uw vriendschap naar beneden

hoe bent u in de goot beland
dat zou ik zo graag willen weten

ach

de vriendschap nam u aan de hand
naast de zin in lekker eten

langs de eindeloos rechte weg
staan hekken aan weerszijden om
in het licht van de koplampen
herten het verlammen te beletten

wij zitten naast elkaar voorin
de lege rolstoel achter vastgegespt
aan riemen met zware haken en
we zingen luidkeels met de radio

laat dit niet ons laatste lied zijn
nee laat dit niet ons laatste lied
Engels verminkt naar moeder-
taal en jouw benen stevig in je spalken

een lantaarnpaal schijnt op
een gat waardoor een hert kan sluipen
of wij naar binnen als ik de auto tijdig
veilig langs de kant kan zetten

jouw benen in hun vorm gedwongen
voor altijd te opstandig om te lopen
door het gat zouden we hindes
bij het klare water ontmoeten kunnen

haar moeder is op reis, vakantiepret
en ik, haar vader, lig op bed
hier boven slapend, hoop ik maar,
de ratelaar

hoewel vakantie, -ach, het lijkt nog nacht
de wekker meldt: nog geen half acht-
de deur gaat open staat zij daar
mijn ratelaar

ze groet mij dansend meer dan opgewekt
terwijl ik zwijg en zij maar kwekt
verzucht ik zachtjes: toe bedaar
jij ratelaar

ze hupt haar droom bezingt de nieuwe dag
haar grapjes en haar mooie lach
verstild is hoe ik naar haar staar
die ratelaar

ze springt op bed en deint me op en neer
haar zinnen stromen telkens weer
wanneer is deze kwelling klaar
o ratelaar

dan stopt ze plots en trippelt naar de trap
beneden maakt ze zelf een hap
zo ben ik even zonder haar
de ratelaar

ik draai me om voor nog wat slaap, helaas
die lege stilte, ‘k voel me dwaas
en sta snel op en stommel naar
mijn ratelaar

‘je bent de liefste papa die ik ken’
ik weet dat ik dat amper ben
en luister slechts en denk zowaar
ach ratel maar

jij ratelaar

het raam staat open en
de kerkklok slaat één
om vlak daarna
vanaf een andere toren
nogmaals één te slaan

een estafette lijkt te starten
van kerkklokken die na elkaar
steeds weer één uur slaan
als een lint van slagen
door het hele land

het raam staat open en
op het aanrecht ligt de krant
een pagina gevuld met vette koppen
de klokken slaan steeds meer door
het is al twaalf uur geweest