in deze nu nog lege ruimte
deze mogelijk laatste plek
schijnt door het open raam
de zon
hij warmt
zorgen uit het hoofd
werpt een licht op morgen
terwijl achter gesloten ogen
de kamers van vroeger
als een bonte stoet voorbij trekken
in ieder vertrek
schuilt een nieuwe ontmoeting
weet je, straks zijn de potloden tot stompjes weggeslepen
en heb ik verlegen de mensen bedankt
die mijn bestaansrecht aflezen van papier
om een hokje rood te mogen kleuren
terwijl ik iedere middag bij thuiskomst
jouw keuze op mijn lippen voel
als we zonder papieren bij de hand
elkaar opnieuw bestemmen
telkens weer
onverslijtbaar
heel even zonder woorden
ons bestaan weer richting geven
ik zou het liefst in een piepklein doosje willen sterven
verscholen in een hoekje van de kamer
daar waar stofvlokken zich verzamelen
om bij de voorjaarsschoonmaak amper zichtbaar
weggezogen te worden, in de afvalbak geworpen
en met al het andere vuilnis verbrand te worden
in de kapel de kist
de deksel net gesloten
daaronder de man met de baard
de ingevallen wangen
een bril voor zijn gesloten ogen
een beeld van wie hij niet meer was
nog geen dertig mensen
familie en helpende handen
de vriend die meer een kennis was
heeft een kaartje gestuurd
griep hindert de laatste groet
een dominee die koster heet
zijn lever, zijn longen
zijn slokdarm, zijn hart
zijn hang naar gezelligheid
maar geen talent om dit te bieden
sigarettenrook en alcohol
zelfs de televisie stond op zwart
een oude man op jonge leeftijd
de beperking van de wereld
die hij nooit begrepen heeft
na afloop koffie en een broodje
een afspraak voor de familiedag
zijn as in urn komt bij zijn ouders
ook dit jaar weigert de sneeuw
na het eindeloze wachten
en het nauwelijks vallen
na het eindeloze nauwelijks vallen
te blijven liggen
roerloos vlekkenwit
in amper een uur
vertrapt tot pap
verreden tot sporen
die niet meer terug te vinden zijn
als ik mijn ogen open
vlak daarvoor in gedachten
zag ik de zon voor me
de heuvels van de vakantie
het heerlijk koele glas
dat ik aan mijn lippen zet
en ik niet alleen
zo leg ik mijn sporen uit
in het dwarrelen van de sneeuw