Gedichten

je kunt wel weggaan maar je sporen
zal ik blijven vinden in uitgesleten treden
de deurklink waar ik je handdruk
voelen zal de woorden die we spreken
in van jou geleende zinnen zo vaak
dat we vergeten zijn ze ooit geleend te hebben

je kunt wel weggaan maar je aanwezigheid
zal ik achter elke dichte deur vermoeden
in een stilte zal je blijvend werk verrichten
zonder dat jij een gedachte zal verplaatsen weet ik
dat alles wat we als vooruitgang voelen
al door jou in richting is gezet

je kunt wel weggaan naar een heel ver land
misschien een ander huis of wie weet
slechts een straatblok verderop en toch
zal je niet uit dit gebouw verdwijnen want
ik zal ze vertellen over wie jij bent zodat
je ook mee verhuizen zal als we ooit vertrekken

je kunt wel weggaan uit dit volle nest
van vreemde vogels opgevoed met zorg
en aandacht een vermaning op zijn tijd
die in voorbeeld vliegen leerden op hun eigen kracht
je kunt je vleugels uit gaan slaan en wegwieken
op de warmte van vertrouwen: dit volle nest staat sterk

over het algemeen
let ik niet op de fijne haartjes
die zich weigeren te voegen
naar de banen van je wenkbrauwen

ik let nauwelijks op de richting
van de wortels waarin je kruin
je kapsel dwingt en de krullen
die ondanks wind nooit hun vorm verliezen

de fijne lijntjes langs je mond
die wegtrekken of verdiepen
op de golven van de lach die ik jou
zo vaak heb proberen te ontlokken

het verwijden van je pupillen
als jij dichter bij me komt
de smalle adertjes in je oogwit
de donkere vlekjes in de kleur

ik zie hoe jij je eigen gang gaat
en daarbij weet ik zeker dat
jouw keuzes tegen alle krachten in
tot op elk detail de jouwe zijn

leid me terug naar waar ik was
zag hangen, wij samen
onthuld tot enkel kleren
samen aan de lijn

leid me terug naar stromen wat-
er langs het oude huis
waar we samen zo ver-
drinken konden

behoed me voor het vallen
van het duister voor de doven-
de zon die nauwelijks schijnt
te luisteren naar mijn beden

breng me steeds weer om-
hoog met jou en pas
ons terug in levende lijven
leid me terug naar waar ik was

Naar aanleiding van een weekopdracht op www.schrijvenonline.org om aan de hand van een afbeelding te spelen met het afbreken van zinnen.

soms verbeeld ik in de schemer
hoe jouw fluisterzachte zuchten
mij vertellen wat je eigenlijk
verhullen wilt

nauwelijks hoorbaar toch aanwezig
alle adem geef ik vorm
ik denk jouw zorgen en je hoop
tot stille woorden om

en verdwaal in vroeger
dat moment toen je aansloot
op mijn zinnen
nu verhalen lang geleden

hoe jij in blikken
alles zeggen kon en nog
alles weet te zeggen zodat
ik werkelijk horen kan

je draait je woelt niet eens
en glimlacht in je slaap
ik verdenk de net bepaalde woorden
tot angstig anker aan je vast

mijn doel gevonden nooit bereikt
samen altijd onderweg

De Cybernaut, hij gespt zijn gordel om
en kust zijn liefje innig op haar mond.
Hij kijkt nog eenmaal zwijgend in het rond.
Tot slot een groet, een lach, een kom weerom.

De bril gaat op. Hij start, schiet van de grond
omhoog en vliegt naar duisternis rondom
hem heen. Van bits en bytes een optelsom,
een sterrenhemel die hier nieuw ontstond.

Zo reist hij door een ruimte onbestaand.
Gaat steeds maar verder en het lijkt zo echt,
dat hij zijn zinnen tot de orde maant.

Maar tast en beeld en horen blijken slecht
zijn raad te volgen. Wetend dat hij waant
en strijdt, verliest: dit levensecht gevecht.