Gedichten

iedereen ziet
dat het niet waar is,
als jij uit de dood herrezen
dansend naar mij toekomt
je voeten van de grond
en je kussen niet meer veilig
op mijn wang gedrukt
iedereen ziet dat
het niet waar is
maar niemand zegt er wat van

(Bij de wekelijkse schrijfopdracht van SchrijvenOnline werd de zin ‘iedereen ziet dat het niet waar is, maar niemand zegt er wat van’ uit het gedicht ‘Strand’ van Ted van Lieshout als uitgangspunt voor een nieuw gedicht gemaakt. Daaruit ontstond het bovenstaande.)

zoals het wuiven van het gras
het zwaaien van de takken
de wiegende was aan de lijn
het waaien op gang brengt

voortrazende auto’s en fietsen
maar ook de voortgaande mensen
de dansende stellen
opvliegende vogels zelfs

en natuurlijk de kinderen
de alsmaar spelende kinderen
vadertjes en moedertjes die de regels
van het spel steeds veranderend

een wereld in beweging houden
daarmee licht
van duisternis te scheiden weten
zoals jij de zon aantrekt

op een donkerwolkende dag
waardoor regendruppels zich verdampen
voordat ze de aarde raken
zoals ik naar je toegelopen wordt

met gerichte passen op de plaats
en jij gekozen kleuren voor mij wegkijkt
zodat ik alleen het juiste zie
in een op mij gepast gemoed

zo tover jij de glimlach op mijn hoofd
door al mijn spieren te beheersen
je weet mijn mond te dwingen
en vormt mijn lippen kneedt mijn lijf

tot ik alleen nog maar vertellen kan

hoe ik het gras zie wuiven
dat ik takken zwaaiend zie
en de wiegende was aan de lijn
de afketsende zon op je lijf

hoe de draaiing van de aarde
ons een dag en nacht gegeven heeft
en vooral dat het gelukkig niet meer regent
als ik naar je toegelopen kom

en van jouw kleurenpracht genietend
zal niemand me onthullen
niemand

hoe jij dit alles in gang wist te zetten

ben je aan het eind van zinnen
de regels meer dan zat
weet je niets meer te beginnen
zit in alles weer de klad

laat dan je oren hangen
naar de woorden van de dichter
lees je eigen diepst verlangen
en maak het leven lichter

voel je hoe de woorden staken
bek je alles zonder tand
weet je zelfs geen punt te maken
komt er niets meer uit je hand

laat je dan eens lekker lijmen
door de woorden van de dichter
die het leven weer laat rijmen
deze wonderenverrichter

heb je zelf weer zin gevonden
jagen letters door je bloed
laat je dan eens onomwonden
gaan in opperbest gemoed

pak de pen begin te schrijven
kies je woorden als een dichter
laat je vers een vers indrijven
mensen, tja, wie weet, wie zwicht er?

Motto:
maak zelf je leven lichter
als wonderenverrichter
of rijmend woordoplichter
en: wees opener als dichter!

ik heb niet veel met de Ichtusmensen
en hun twijfelvast geloof
de blijde boodschap die gebeiteld
in hun hoofden staat

ik heb niet veel met de Ichtusmensen
die onverstoorbaar opgewekt
de feiten om zich heen ontzien
en mij het beste wensen

ik heb niet veel met de Ichtusmensen
tot ik over dode kinderen lees
broer en zus en ziek en net in pubertijd
veilig pijnloos teruggegeven aan de Heer

mis ik zoveel met de Ichtusmensen
die hun God maar niet vervloeken
en weer rotsvast verder kunnen leven
in zekerheden die ik hier mis

Vaak zoek ik naar het vrije ruime leven.
Een leven zonder keurslijf of structuur,
waarin de tijd verglijdt, waaraan geen uur,
een dag of maand, geen klokken, richting geven.

Verlang ik naar een ritme puur natuur
en nooit meer druk of stress, dit is mijn streven:
Te zoeken naar momenten waar ik even
mijn eigen richting opga zonder stuur.

Waarin ik alle kaders weet te slopen.

Helaas, want ik die met een doel in zicht
blijf denken en niet loslaat van mijn hopen,
blijf zonder doelen toch steeds doelgericht.

Om daarom op dit streven stuk te lopen:
Mijn houvast aan een vastomlijnd sonnet.

---

(Versie 1)

Vaak streef ik naar het vrije ruime leven.
Een leven zonder keurslijf of structuur,
waarin de tijd verglijdt, waaraan geen uur,
een dag of maand, geen klokken, richting geven.

Verlangend naar een ritme puur natuur,
om zonder druk of stress te blijven streven
naar die momenten waar ik weg kan zweven,
te zoeken naar een richting zonder stuur.

Hoezeer ik al die kaders wil gaan slopen,
toch loop ik vast. Wie met een doel in zicht
blijf denken en niet loslaat van zijn hopen,
blijft zonder doelen toch wel doelgericht.

Om daarom maar niet verder stuk te lopen:
Mijn houvast in dit vastomlijnd gedicht.