het water lust zichzelf een weg
en vormt een lint van groene oevers
met hier en daar een kade
vormt de vreemde kronkels in het land
loopt langs parken aangelegd
langs gebouwen pas verrezen
het water lust zichzelf een weg
drijft het leven tot nieuw leven
kabbelt met de stromen mee
weet niet van de zieken
die met uitzicht op het water
de lussen in hun leven zien
(Meander is naast een rivierloop ook de naam van het ziekenhuis in Amersfoort.)
regelmatig denk ik
aan hen die stierven
aan hen die kozen
maar vooral
aan de gekozenen
die tegen kogels
bomscherven, mijnen liepen
tegen al het puin aanliepen
door oorlogen verspreid
tegen woord en daad
en daders
dan hoor en lees ik in mijn peinzen
de echo van de woorden
die uit vervlogen tijden
opvallend eigentijds weerklinken
op 4 mei ben ik even stil
en zwijg tegen alle krachten in
probeer me niet te laten leiden
door de woorden die
vanuit gestorven monden
toegeëigend worden
want geen slachtoffer
kiest te sterven
om herdacht te worden
als dode met een bedoeling
anders dan in eigen vrijheid
te kunnen leven
de tijd dat jij aan mij en ik aan jou
monden passend op elkaar
waardoor echte woorden
nog geen ruimte kregen
de tijd dat wij in bed
van loslaten nog niets wisten
lopend hand in hand
of beter strak omarmd
die tijd is stilaan doorgegaan
naar hoe wij zitten op de bank
door kinderen uiteengedreven
maar nog steeds verstrengeld
van een afstand
minstens net zo gek als toen
ach, de dood, hij wandelt niet graag rond
over deze mooie paden
langs de graven en de urnen
van hen die hij toch allen kent
hoor het knarsen onder voeten
bij de korte stappen voorwaarts
luister het gefluister over leven
lees de toekomst uit
een verleden
in de beelden die we bij ons dragen
praat vrolijk tegen ‘t ruisen van de bomen in
plant verdriet als monument
ja, stem de kinderen tot vrolijke gedachten
want de dood, hij wandelt niet graag rond
tussen hen die hierheen komen en daarmee
zij die stierven steeds in leven houden
hier volgt een regel wit om na te denken
weg te dromen
boom en bloem en weidse velden
en zomerzon natuurlijk
dan jij
en vanuit de verte komt
van wie je houden wilt of al te houden weet
in op jouw gepaste vaart
om je verder niet te storen
verlaat ik dit gedicht