Amersfoort is al eeuwen
en zal ook eeuwen blijven
een plaats om door te waden.
Hoe hoog het water ook
aan onze lippen staat,
hoe zeer we door uitersten
toch steeds gemiddeld blijven,
we blijven waden
met vaste voet aan grond
en tegen alle stromen in.
Amersfoort komt altijd boven drijven.
de zon schijnt warm
in deze tot afstand gekroonde tijd
bankje buiten bord op schoot
krant ongelezen weggelegd
de tuinen klinken naar vakantie
straks de eerste zweem van barbecue
klanken, geuren en daarnaast beelden
op een scherm van mensen die je mist
het tasten voelt de warmte
van andere huid niet meer
lippen worden voorzichtig nog geproefd
gevoel zoekt evenwicht
afstand tussen mensen
is niet in meters uit te drukken
nabij zijn is even de gedachte
die de ander bij je houdt
de kat kijkt langer naar mij
dan ik naar hem wil kijken
maar in zijn blik blijf ik gevangen
hij ligt uren in de holte
van mijn benen in de nacht
waardoor ik niet tot draaien kom
hij miauwt zijn kostje bij elkaar
en eist een handdoek op
na regennatte tochten
de kat slaapt langer
en nog dieper dan
een puberzoon kan slapen
hij toont zijn dankbaarheid
in resten dode muizen
en steeds weer nieuwe dokterskosten
de kat en ik verdragen elkaar
in dit gezin omdat hij en ik zonder
hen niet weten hoe te overleven
we stapten samen op het veer
en deinden dansend naar de overkant
jouw hand op mijn schouder
en ik pakte je middel
tegen alle boze krachten in
de eindeloze opkomst
van de zon die met zijn stralen
mijn vingers vond kroelend door je haar
jij lachte ik kuste
jij sprak ik wist
dat niemand ooit nog sterven wilde
de kalme schipper voer ons
zeven keer het water over
voor de prijs van beiden één
alsof we toen al samenvloeiden
we steeds meer leven maakten
een enkel kaartje
jij en ik
naar de eeuwigheid